Uzasadnienie
W dniu 12 grudnia 2016 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła sporządzona przez J. S. skarga o wznowienie "z urzędu" postępowania sądowoadministarcyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 czerwca 2016 roku, sygn. akt II SA/Rz 1620/15 oddalającym skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 roku, nr [...].
Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2016 roku Sąd wezwał adwokata – D. L., pełnomocnika z urzędu, ustanowionego w postępowaniu sygn. akt II SA/Rz 1620/15, o:
- a) wyjaśnienie, czy skarżący podtrzymuje skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie wnioskowym. Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do treści art. 270 w zw. z art. 277 P.p.s.a wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może nastąpić wyłącznie w tzw. trybie wnioskowym, co oznacza że sąd nie może wznowić tego postępowania, jak chciałby tego skarżący – z urzędu;
- b) wskazanie, podstawy wznowienia oraz podanie jej uzasadnienia;
- c) podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie.
Sąd zakreślił siedmiodniowy termin, oraz rygor odrzucenia skargi, w razie niewykonania wezwania. Jednocześnie Sąd w pełnym zakresie pouczył o prawnych podstawach, na których dopuszczalne jest oparcie skargi o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego.
Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 28 grudnia 2016 roku.
W odpowiedzi, pismem z dnia 3 stycznia 2017 roku pełnomocnik poinformował, że: 1) nie widzi podstaw do reprezentowania skarżącego w postepowaniu wznowieniowym;
- 2) nie popiera skargi o wznowienie;
- 3) nie widzi podstaw prawnych do inicjowania postępowania o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec treści pisma pełnomocnika, Sąd kolejnym zarządzeniem, z dnia 19 stycznia 2017 roku, analogiczne w treści wezwanie skierował bezpośrednio skarżącego. Sąd zakreślił siedmiodniowy termin, oraz rygor odrzucenia skargi, w razie niewykonania wezwania. Jednocześnie Sąd w pełnym zakresie pouczył o prawnych podstawach, na których dopuszczalne jest oparcie skargi o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego.
Wezwanie zostało doręczono skarżącemu w dniu 23 stycznia 2017 roku – zwrotne potwierdzenie, akta sądowe. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 lutego 2017 roku skarżący wniósł o wznowienie postępowania z urzędu, a nadto stwierdził, że nie jest w stanie uczynić zadość wezwaniu z uwagi na swój stan zdrowia psychicznego.
Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako P.p.s.a.) formalnym elementem konstrukcyjnym skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Brak tych elementów traktowany jest jako uchybienie formalne, podlegające usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a jego nieusunięcie w zakreślonym terminie, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. – zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1284/12.
Wezwanie do usunięcia braków skargi o wznowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 stycznia 2017 roku (poniedziałek). Termin do jego wykonania upływał bezskutecznie w dniu 30 stycznia 2017 roku (poniedziałek). Skarżący odpowiedzi na wezwanie udzielił w dniu 1 lutego 2017 roku (środa), a więc z uchybieniem wyznaczonego, siedmiodniowego terminu. Okoliczność ta determinuje kierunek rozstrzygnięcia Sądu, które przybiera postać odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Abstrahując od tej okoliczności stwierdzić również należy, że wniesiona przez skarżącego odpowiedź na wezwanie, nie czyni mu zadość; skarżący podtrzymał niedopuszczalny wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu, nie wskazał podstaw wznowienia i ich uzasadnienia, i wreszcie nie wskazał okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Z tych przyczyn, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. skargę odrzucił.