Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności.
W terminie do zaskarżenia powyższego orzeczenia M. M. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wynika z niego, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką (18 lat). Mieszkają w domu o pow. 35 m.kw. Dochody rodziny to: zasiłek stały – 371 zł, zasiłek okresowy – 163 zł, alimenty – 130 zł oraz zasiłek rodzinny – 129 zł. Na opał, energię elektryczną, lekarstwa, wodę, Internet i środki komunikacji wydatkowana jest kwota ok. 500 zł. Reszta dochodu przeznaczana jest na wyżywienie.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W myśl art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strony postępowania sądowego ponoszą jego koszty związane z ich udziałem w sprawie. Ustawodawca przewidział jednak równocześnie możliwość wsparcia osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej w ramach instytucji prawa pomocy. W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W tym pierwszym przypadku obejmuje ono zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak też i ustanowienie adwokata i o takie właśnie wsparcie ubiega się strona.
Należy jednak mieć na względzie, że sprawa niniejsza dotyczy zasiłku okresowego, a zatem mieści się w kategorii spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, w których - wedle art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. - strony nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Dlatego też postępowanie w zakresie zwolnienia strony od kosztów sądowych umorzono w oparciu o art. 249a P.p.s.a. Natomiast zasadność wniosku skarżącego należy rozpatrywać w kontekście przesłanek prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., udzielenie pomocy stronie w takim właśnie zakresie wymaga wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
M. M. wykazał, że w jego wypadku powyższa przesłanka została spełniona. Dochody wymienionego są na tyle niskie, że ledwo wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb wnioskodawcy i jego córki, z którą pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponadto, ich źródło stanowią w przeważającej części środki z pomocy społecznej, zaś w pozostałym zakresie są to uzyskiwane przez córkę strony alimenty. Poza tym, wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, co z pewnością przekłada się na jego mniejsze możliwości znalezienia odpowiedniego zatrudnienia. Skarżący pozostaje w leczeniu, co wiąże się z wydatkami na powyższe.
Z wymienionych względów uznano, że M. M. nie jest w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika i ustanowiono na jego rzecz adwokata. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.