Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 800 zł z tytułu naruszenia przepisów normujących czas pracy kierowców w związku ze stwierdzonym podczas kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości W. skróceniem dziennego czasu odpoczynku.
Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (art. 13 § 2 P.p.s.a.), przy czym – stosownie do § 3 tego artykułu - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
W wykonaniu tego upoważnienia Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.) zarządził (§ 1), że "rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę".
Art. 92a ust. 1 sankcjonuje karami pieniężnymi w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie działanie podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wg ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (l.p. 5.3 tego załącznika odnosi się do naruszenia w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku).
Skoro zatem sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dotyczy nałożenia na Spółkę kary pieniężnej o której mowa w art. 92a u.t.d., zatem rozpoznanie wniesionej w tym przedmiocie skargi należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na obszarze właściwości którego ma ona siedzibę. Spółka z o.o. A wg znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców ma siedzibę w miejscowości M. ([...] [...], powiat [...], woj. [...], a zatem na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w myśl § 1 pkt 10 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.).
Stosownie do art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Mając powyższe na uwadze, WSA w Rzeszowie postanowił jak w sentencji postanowienia.