Uzasadnienie
B. D. w piśmie o dacie wpływu 23.03.2010 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) z prośbą o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jego wniosek dotyczy sprawy o sygn. II SA/Rz 174/10 wszczętej ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sprawa, o której mowa nie została zakończona przed WSA. Na aktualnym etapie skarżący obowiązany jest do pokrycia wpisu sądowego w wysokości 500 zł.
Strona uzasadniła swą prośbę złą sytuacją finansową rodziny. W skład gospodarstwa domowego wchodzi siedem osób. Oprócz małżeństwa B. i M. D. rodzinę stanowią: A. D., M. D., G. D., J. D., N. D. Stałe dochody uzyskuje B. D. jego żona M. D. oraz syn G. Z zawartego we wniosku PPF opisu warunków życia rodziny D. wynika, że żona skarżącego prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prywatnym przewozie osób. M. D. jest właścicielem czterech autobusów. W 2008 r. działalność skarżącej przyniosła straty w wysokości 41571,42 zł. Działalność gospodarczą transport i przewóz osób prowadzi również syn skarżącego G.D. W 2008 r. G. D. zdołał wypracować zysk w wysokości 2160,69 zł. Według skarżącego podobnym wynikiem zakończy się rok podatkowy 2009 r. Wnioskodawca otrzymuje rentę w kwocie 752,69 zł. Pozostałe dzieci skarżącego uczą się i pozostają na pełnym utrzymaniu swych rodziców. Rodzina zamieszkuje w domu o pow. mieszkalnej 220 m². Poza tym, dysponuje nieruchomością o pow. 2,2500 ha oraz budynkami gospodarczo - garażowymi.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek B. D. nie może zostać uwzględniony w jakiejkolwiek części.
Strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w najszerszym zakresie tej instytucji. Wobec tego powinna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na tego rodzaju pomoc państwa mogą liczyć wyłącznie te osoby, które nie posiadają żadnego majątku lub dochodów lub których zasoby pozwalają egzystować na poziomie utrzymania określanego jako konieczne. Ten wniosek wypływa z wykładni art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), a utwierdza go orzecznictwo sądowego oraz literatura przedmiotu. Ciężary finansowe wszczętego procesu strona nie może zrzucać na budżet państwa, jeżeli sama jest w stanie pokryć te ciężary. Interwencji państwa mają prawo oczekiwać wyłącznie osoby ubogie, pozostające bez pracy oraz wartościowych składników majątkowych.
Posiadane przez skarżącego i jego rodzinę składniki majątku oraz zdolności do jego powiększanie nie pozwalają uznać za udowodnione ustawowe przesłanki prawa pomocy. Członkowie rodziny skarżącego prowadzą działalność gospodarczą. Dysponują wartościowymi składnikami majątkowymi. Do takich wypada zaliczyć cztery autobusy, nieruchomość rolną, dom oraz zabudowania gospodarcze. Podstawowych środków żywnościowych dostarcza rodzinie grunt rolny. Wobec tego nie sposób dopatrzyć się w sytuacji skarżącego powodów przekonujących do zastosowania prawa pomocy. Strona powinna starać się wykorzystać posiadane zasoby majątkowe dla zdobycia środków potrzebnych na opłacenie wpisu i "wynajęcie" adwokata. Dają one realne szanse pełnego sfinansowania wszczętego procesu sądowoadministracyjnego, np. poprzez sprzedaż, najem lub dzierżawę posiadanej nieruchomości rolnej. Koszty postępowania mogą zostać pokryte przychodami z prowadzonej przez żonę skarżącego działalności zarobkowej.
W 2008 r. przychody te wyniosły łącznie 184 806,06 zł. Wynikłe z tego powodu straty będą mogły zostać pokryte ze zwrotu dokonanego na rzecz strony przez organ w przypadku pozytywnego dla skarżącego zakończenia procesu przed WSA.
Z przedstawionych przyczyn orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.