Uzasadnienie
W dniu 8 lutego 2008r. H. C., E. P. i M. S. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wspólną skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] stycznia 2008r., znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2007r. znak: [...] - w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego - w części dotyczącej terminu wykonania powyższego obowiązku, ustalającą nowy termin jego dokonania oraz utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.
Ze względu na fakt, że skarga nie była opłacona, jak również zawierała brak formalny wezwano skarżące do uiszczenia (solidarnie) kwoty 500 zł tytułem obowiązującego w sprawie wpisu sądowego oraz nadesłania 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w obydwu wypadkach wskazując termin 7 dni na zastosowanie się do treści wezwania (liczony od daty jego otrzymania) oraz pouczono o rygorze odrzucenia skargi na wypadek nieuzupełnienia wskazanych braków skargi.
Przedmiotowe wezwania zostały doręczone: H. C. w dniu 1 kwietnia 2008r., M. S. w dniu 7 kwietnia 2008r., natomiast E. P. w dniu 15 kwietnia 2008r., o czym świadczą zwrotne potwierdzenia ich odbioru.
Termin do wykonania wezwań upłynął bezskutecznie względem H. C. w dniu 8 kwietnia 2008r., M. S. w dniu 14 kwietnia 2008r., natomiast wobec E. P. w dniu 22 kwietnia 2008r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawowym warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest konieczność jej prawidłowego opłacenia, o czym stanowi art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., zgodnie z którym od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem w rozumieniu powołanego przepisu jest niewątpliwie – w świetle art. 230 § 2 P.p.s.a. – składana do sądu administracyjnego skarga. Ponadto wedle art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei konsekwencję procesową nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi ustanawia art. 220 § 3 P.p.s.a. i jest nią konieczność odrzucenia skargi.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, iż skarga H. C., M. S. oraz E. P. podlega odrzuceniu. Wyżej wymienione nie uiściły bowiem kwoty 500 zł odpowiadającej wysokości wpisu w sprawie z ich skargi, przy czym do dokonania powyższej czynności były wzywane wraz z pouczeniem o skutkach procesowych niezastosowania się do treści wezwania. Ponadto żadna ze skarżących nie przedłożyła stosownej liczby odpisów, o które również była wzywana w związku z treścią art. 47 P.p.s.a.
W tym miejscu należy podkreślić, iż mimo nieodebrania przez E. P., z Urzędu Pocztowego, adresowanego do niej wezwania w przedmiocie braków skargi, wezwanie to zostało jej skutecznie doręczone, a co za tym idzie od daty takiego doręczenia rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do jego wykonania.
Przedmiotowe doręczenie nastąpiło przy przyjęciu fikcji prawnej, na co pozwala art. 73 P.p.s.a. dotyczący tzw. doręczenia zastępczego. Przy czym w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 28 lutego 2006 r., P 13/2005 (Dz. U. Nr 38, poz. 268), w którym uznano, że art. 73 P.p.s.a. w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przyjmuje się, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie § 9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) – tak Jan Paweł Tarno w komentarzu do art. 73 P.ps.a., Lex Polonica. Powołany paragraf ustanawia jako warunek skuteczności doręczenia zastępczego uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.
Procesowy skutek prawny doręczenia powstaje zatem z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pismo pozostawiono po powtórnym awizowaniu w placówce pocztowej. W niniejszym wypadku jest to 15 kwietnia 2008r. Siedmiodniowy termin do uzupełniania braków skargi upłynął zatem wobec E. P. w sposób bezskuteczny w dniu 22 kwietnia 2008r.
Z powołanych wyżej przyczyn orzeczono jak w postanowieniu, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.