Uzasadnienie
W zażaleniu wniesionym na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 lipca 2017 r. II SA/Rz 1791/16, wydane w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej SM (skarżącego) od wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r. II SA/Rz 1791/16, skarżący zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. II SA/Rz 1791/16, referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy uznając jego wniosek za niewiarygodny. Zdaniem referendarza sądowego, wnioskodawca nie wyjaśnił, czy podejmuje prace dorywcze i ewentualnie jaki wysoki jest jego dochód z tego tytułu, nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych ani nie wyjaśnił, że nie posiada takich rachunków. W ocenie referendarza sądowego, obiektywnie przyjmując deklaracja skarżącego w kwestii wydatków, w kontekście realiów ekonomicznych pozostawia wątpliwości, których skarżący nie zdołał usunąć w dodatkowym oświadczeniu o swojej sytuacji materialnej.
Ponadto, nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że skarżący deklarując wyjątkowo trudną sytuację finansową (w niczym się nie różniącym stanie faktycznym) został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a w wyniku pomyłki uiścił należny wpis w kwocie 500 zł, w efekcie czego zostało mu cofnięte prawo pomocy. Kwestionując to rozstrzygnięcie skarżący nie wykazał okoliczności, które pozwoliłyby na zmianę orzeczenia w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy.
W piśmie procesowym z dnia 5 października 2017 r. skarżący podniósł, że "nie przyjmuje do wiadomości" stanowiska referendarza sądowego zawartego w postanowieniu z dnia 27 września 2017 r. i wnosi sprzeciw od ww. postanowienia. Skarżący nie wskazał żądnych argumentów przemawiających za zasadnością zgłoszonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym błędnej oceny okoliczności wskazanych we wniosku przez referendarza sądowego, a jedynie podniósł, że w realiach niniejszej sprawy Sąd wydał wyrok na podstawie fałszywych zeznań jego żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
W myśl art. 260 § 1 i 2 Ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (art. 245 § 2 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on taką okoliczność, a zatem zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił uwzględnienia zgłoszonego żądania.
Zdaniem Sądu, słusznie wskazał referendarz sądowy, że wnioskodawca nie wykazał, aby poczynił chociażby próbę rzetelnego wyjawienia swojej sytuacji materialno – bytowej. Nie sposób bowiem uznać za wiarygodne oświadczenie skarżącego, że dysponując co miesiąc kwotą 317 zł i zamieszkując samodzielnie w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, jest w stanie nie korzystając z pomocy innych osób lub instytucji, względnie nie mając innych dodatkowych źródeł dochodu, zapewnić sobie utrzymanie. Tym bardziej, że kwota progu interwencji socjalnej w cenach z 2013 r. w przypadku osoby samotnie gospodarującej wyniosła 684,68 zł (zob. raport Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych Wysokość i struktura Progu Interwencji Socjalnej – Raport weryfikacyjny z lutego 2015 r.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.