Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...].
Skarżąca wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu i zawartym w nim oświadczeniu wskazała, że jest osobą samotną, której jedynym źródłem dochodów jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 962 zł. brutto /835 zł. netto (jego wysokość odzwierciedla załączona do wniosku kserokopia zaświadczenia o dochodach z dnia 15 maja 2012 r.). Posiadany przez nią majątek obejmuje współwłasność w ½ części budynku mieszkalnego o pow. 100 m² wymagającego kapitalnego remontu oraz działki o pow. 0,5 ha. Opłaty ponoszone w związku z utrzymaniem budynku i siebie oraz leczeniem nie pozwalają jej na poniesienie żadnych dodatkowych kosztów.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – określanej dalej jako P.p.s.a.
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, w tym zwłaszcza uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków.
Mimo braku dokładnego wyszczególnienia we wniosku PPF tych ostatnich, mając na uwadze deklarowaną wysokość dochodów wnioskodawczyni należy stwierdzić aktualny brak możliwości chociażby częściowego wywiązania się przez nią z ustanowionego w art. 199 P.p.s.a. obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Uzyskiwane przez nią wynagrodzenie za pracę w wysokości 835 zł., nawet w odniesieniu do 1 osoby, niewątpliwie umożliwia pokrycie jedynie najbardziej niezbędnych wydatków związanych z zakupem żywności, leczeniem, opłatami za tzw. media, abstrahując przy tym od innych, których potrzeba poniesienia ma bardziej doraźny charakter (np. zakup odzieży, środków czystości).
Sytuacja taka nie pozostawia wątpliwości, że bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania D. S. nie będzie w stanie aktualnie opłacić związanych ze sprawą kosztów sądowych, w tym w szczególności wymaganej na obecnym etapie postępowania opłaty kancelaryjnej. Potwierdzeniem jej złej kondycji finansowej jest również złożone przez nią do protokołu rozprawy oświadczenie, w którym jako argument mający w jej ocenie uzasadniać uwzględnienie skargi wskazała, że nie stać jej na uiszczenie związanej z przedmiotem sprawy opłaty adiacenckiej spowodowanej wzrostem wartości nieruchomości z uwagi na trudną sytuację osobistą i materialną.
Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w bliskiej perspektywie czasowej sytuacja finansowa skarżącego może ulec znaczącej poprawie.
Ubocznie należy zwrócić uwagę skarżącej, że przyznane jej niniejszym postanowieniem zwolnienie od kosztów sądowych nie działa wstecz, a więc nie obejmuje kosztów poniesionych przez nią przed złożeniem wniosku w tej kwestii, w szczególności opłaconego przez nią wpisu od skargi, który nie podlega zwrotowi.
Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.