Uzasadnienie
A. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia wyżej wymienionemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A i B. Skarga powyższa wniesiona została za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej z wykorzystaniem portalu e-PUAP i opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym. W związku z powyższym, wezwano skarżącego do własnoręcznego podpisania skargi oraz do uiszczenia 200 zł tytułem wpisu w sprawie. Jednocześnie wskazano, że czynności tych należy dokonać w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, a ich niewykonanie w tym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Wezwanie powyższe doręczone zostało składającemu skargę dnia 27 lutego 2013 r. W tym samym dniu A. N. złożył w tut. Sądzie pismo (wniesione także przy użyciu środków komunikacji elektronicznej), w którym wskazał, że "skarga została podpisana profilem zaufanym na portalu epuap" oraz, że zgodnie z art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a." nie ma obowiązku uiszczenia wpisu strona skarżąca "działanie SKO".
Do dnia 6 marca 2013 r. skarga nie została własnoręcznie podpisana przez A. N., jak też nie uiszczono od niej wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie złożonej skargi możliwe jest dopiero wówczas, gdy wszelkie przewidziane ustawą procesową (P.p.s.a.) warunki jej dopuszczalności zostały spełnione.
Jednym z takich wymogów jest określony w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Musi on być własnoręczny, bowiem tylko wówczas umożliwia on identyfikację osoby, która go złożyła.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym bezpieczny podpis elektroniczny nie jest równoważny w skutkach z podpisem własnoręcznym. Pismo wniesione drogą elektroniczną wywoła zatem przewidziane w nim skutki prawne dopiero wówczas, gdy zostanie podpisane przez składającego je [postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22.08.2012 r. II OPP 11/12, postanowienie NSA z 17.03.2011 r. I OSK 380/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130 poz. 1450 z późn. zm.), bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu.
Stosownie natomiast do ust. 2 powołanego artykułu, dane w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu są równoważne pod względem skutków prawnych dokumentom opatrzonym podpisami własnoręcznymi, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
Regulacje prawne dopuszczające stosowanie podpisu elektronicznego znajdują się np. w art. 78 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 z późn. zm.), art. 126 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.), art. 63 § 1 i § 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. poz. 267), art. 168 § 1 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).
Oznacza to, przy uwzględnieniu zasady racjonalnego działania ustawodawcy, że wszędzie tam, gdzie dopuszcza on możliwość posługiwania się środkami komunikacji elektronicznej, w tym podpisem elektronicznym, w postępowaniu przed sądem bądź organem administracji publicznej, to przewiduje to w stosownych regulacjach prawnych.
Brak jest natomiast odpowiednich unormowań prawnych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla skuteczności zatem wnoszonego do sądu administracyjnego drogą elektroniczną pisma (także opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym), w tym skargi, konieczne jest jego późniejsze opatrzenie własnoręcznym podpisem, bowiem tylko ten ostatni podpis spełnia wymagania określone w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Należy bowiem uznać, że powyższy przepis jest przepisem odrębnym stanowiącym inaczej, do którego odsyła powołany wyżej art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym.
Brak własnoręcznego podpisania skargi, pomimo wezwania w tym przedmiocie, skutkuje koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, niniejsza skarga nie została przez składającego ją opłacona. Zgodnie tymczasem z art. 230 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją nieusunięcia przedmiotowego braku skargi jest konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, art. 239 P.p.s.a. nie przewiduje zwolnienia od kosztów sądowych strony składającej skargę na "działanie SKO".
Niniejsza skarga kwestionuje postanowienie SKO wydane na skutek złożonego przez A. N. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Biorąc zatem pod uwagę, iż A. N. pomimo stosownego wezwania, nie opatrzył złożonej skargi własnoręcznym podpisem, jak też nie uiścił wpisu we wskazanym mu na dokonanie powyższych czynności siedmiodniowym terminie, skargę niniejszą należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.