Uzasadnienie
W dniu 9 stycznia 2008r. Z. B. i J. B. złożyli wspólną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...], która umarzała postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia wskazanych w niej działek, położonych we wsi K. i przekazywała sprawę do rozpatrzenia sądowi powszechnemu.
Z uwagi na to, iż skarga nie zawierała odpisów, jak również uwzględniając fakt jej nieopłacenia, każdy ze skarżących - z osobna - wezwany został do nadesłania jej dwóch egzemplarzy poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu w sprawie. W wezwaniu wskazano termin 7 dni na zastosowanie się do jego treści oraz podano rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niewykonania wezwania.
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone J. B. w dniu 1 kwietnia 2008r. (dowód: zwrotne potwierdzenie jego odbioru), natomiast termin do uzupełnienia braków skargi upłynął względem wyżej wymienionego bezskutecznie w dniu 8 kwietnia 2008r.
Z kolei Z. B. uzupełniła wymienione wyżej braki skargi we wskazanym jej terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest spełnienie przez nią szeregu wymogów określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest konieczność uiszczenia wpisu od skargi. Obowiązek powyższy wynika z art. 230 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m. in. skarga – art. 230 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skutkiem procesowym nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi jest obowiązek jej odrzucenia po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż skarga J. B. podlega odrzuceniu. Wyżej wymieniony nie opłacił jej bowiem – pomimo stosownego wezwania Sądu.
Z przytoczonych wyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji po myśli art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. Rozpoznaniu będzie zaś podlegać skarga Z. B.