Uzasadnienie
Do skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego S. P. dołączył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w którym zaznaczył, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych.
Z danych powyższego wniosku oraz tych przedstawionych na wezwanie wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną, bez stałych dochodów i oszczędności. Utrzymuje się ze sporadycznie wykonywanych prac dorywczych, co pozwala mu na "skromne wyżywienie" (uzyskuje z tego tytułu ok. 350 – 400 zł miesięcznie). Często zdarza się, że część zapłaty za wykonywane prace otrzymuje w postaci wyżywienia. Nie może liczyć na pomoc finansową od pełnoletnich dzieci. W okresie od 10.01.2014 r. do 7.03.2014 r. przebywał w szpitalu z uwagi na zespół uzależnienia od alkoholu, przy czym nie był to jego pierwszy pobyt z tym związany. Natomiast w okresach leczenia ambulatoryjnego korzysta z możliwości noclegu u rodzeństwa, co następuje nieodpłatnie. Jedynym majątkiem wnioskodawcy jest dom jednorodzinny o powierzchni 350 m. kw.
Rozpoznając wniosek o prawo pomocy zważono co następuje:
Instytucja prawa pomocy służy zapewnieniu prawa do sądu osobom ubogim, którym zupełny brak środków lub też ich niedostateczna ilość uniemożliwia pokrycie związanych z tym kosztów. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." prawo pomocy w częściowym zakresie obejmuje np. zwolnienie od opłat sądowych i wydatków. Przyznania wsparcia od Państwa w takim właśnie wymiarze domaga się skarżący. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uwzględnienie takiego żądania następuje, gdy wnoszący go wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przedstawione przez skarżącego dane w wystarczającym stopniu przemawiają za zasadnością złożonego przez niego wniosku. Wynika z nich bowiem, że S. P. pozostaje bez pracy, co związane jest w dużej części z uzależnieniem od alkoholu i okresowym przebywaniem w szpitalu. W okresie leczenia ambulatoryjnego wyżej wymieniony wykonuje natomiast prace dorywcze, dzięki czemu jest w stanie wykupić niezbędne wyżywienie. Jak wynika z jego twierdzeń, żywność stanowi zresztą często formę zapłaty za wykonaną usługę. Skarżący jest wprawdzie właścicielem domu, którego dotyczy niniejsza sprawa, jednak jak wynika z akt administracyjnych mieszkają w nim jego była żona oraz dzieci. Nie posiada natomiast żadnego innego majątku, którego spieniężenie umożliwiłoby mu sfinansowanie swego udziału w postępowaniu.
W podanej sytuacji, pomimo obiektywnie niewysokich kosztów sądowych, których obowiązek uiszczenia spoczywa na skarżącym (obecnie jest to kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi) nie jest obiektywnie możliwe wygospodarowanie przez niego jakichkolwiek środków w tym celu. Kwota, którą skarżący dysponuje w skali miesiąca w okresach, gdy nie przebywa w szpitalu (gdzie wszystkie świadczenia są nieodpłatne) jest bowiem na tyle niska (wynosi ok. 350 – 400 zł), że z pewnością z trudem zapewnia skarżącemu codzienną egzystencję.
Uznając zatem, że uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowodowałoby niewątpliwie uszczerbek w koniecznym utrzymaniu S. P., zwolniono go z obowiązku ich ponoszenia. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.