Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M.M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 328/12 tut., którym oddalono skargę M.M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 23 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru karta 45 akt sądowych) wraz z pouczeniem o sposobie i terminie złożenia skargi kasacyjnej. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w niniejszej sprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r.
W dniu 12 lipca 2016 r. M.M. złożył osobiście w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną (nazwaną zażaleniem) na postanowienie z dnia [...] marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna M.M. podlega odrzuceniu.
Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, iż o zakwalifikowaniu pisma nie decyduje jego nazwa, lecz treść (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 1089/15, wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1858/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zatem potraktował jego zażalenie na postanowienie z dnia 16 marca 2016 r. jako skargę kasacyjną z racji tego, że jest ona środkiem odwoławczym właściwym do kwestionowania w toku instancji postanowienia o odrzuceniu skargi wydanego, tak jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Po myśli art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "P.p.s.a.") uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są wyłącznie podmioty objęte tą regulacją, a mianowicie: adwokaci lub radcowie prawni we wszystkich sprawach, natomiast w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz związanej z nimi egzekucji również doradcy podatkowi, a w sprawach własności przemysłowej także rzecznicy patentowi. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osoby legitymujące się wymaganymi tym przepisem kwalifikacjami przesądza o jej dopuszczalności, przy czym od zasady, że skargę kasacyjną mogą sporządzić jedynie podmioty wymienione powyżej istnieją wyjątki, określone w art. 175 § 2 P.p.s.a., które dotyczą sędziów, prokuratorów, notariuszy, radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych, jeżeli osoby te są stronami postępowania albo ich przedstawicielami lub pełnomocnikami albo odnoszą się do sytuacji, gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Kwestię terminu do złożenia skargi kasacyjnej reguluje art. 177 § 1 P.p.s.a., po myśli którego skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 178 P.p.s.a.
Skoro zatem skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, z uwagi na jej sporządzenie przez skarżącego, który nie należy do kręgu uprawnionych do dokonania tej czynności osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a., a ponadto została wniesiona z uchybieniem terminu Sąd zobligowany był do jej odrzucenia w oparciu o art. 178 P.p.s.a.