Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], którym wstrzymano wykonanie ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "obiektu budowlanego stanowiącego zabezpieczenie posesji od strony cieku wodnego nazywanego potokiem "[...]" wraz z remontem istniejącego ogrodzenia od strony cieku wodnego na działce nr 439/7 w W. obr. 3".
Skarb Państwa – Marszałek Województwa [...] w K. złożył skargę do sądu administracyjnego na powyżej opisane postanowienie Wojewody. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanego rozstrzygnięcia strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek strona zacytowała treść art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") stanowiącego podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia przez organ lub sąd i jednocześnie wskazała, że wykonanie ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. grozi wyrządzeniem szkody Skarbowi Państwa, który poniósł koszty związane z wykonanymi ubezpieczeniami koryta potoku [...], a które mogą zostać naruszone w wyniku prowadzonych robót budowlanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – art. 61 § 1 P.p.s.a. Jednakże według treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.
Z istoty wstrzymania wykonania, wynika, że wstrzymaniu mogą podlegać tylko te akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Stąd też by mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia, musi ono nakładać na adresata obowiązek bądź uprawnienie do podjęcia pewnej aktywności, być źródłem wynikającego z niego obowiązku czy też uprawnienia. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Brak cechy wykonalności zaskarżonego aktu czyni bezcelowym postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie jego wykonania. W doktrynie stwierdza się też, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217).
Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie Wojewody [...] mocą którego uchylono postanowienie organu I instancji o wstrzymaniu wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie nakłada ono na zobowiązanego (stronę skarżącą) żadnych nowych obowiązków. Nie rodzi bowiem po stronie podmiotu, do którego jest kierowane żadnego obowiązku, ani też uprawnienia.
Dodatkowo, odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, że wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. grozi jej (stronie) wyrządzeniem szkody, wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącego. Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona w uzasadnieniu wniosku musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Nadto zwrócić trzeba uwagę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Jednocześnie Sąd zauważa, że zaskarżone postanowienie zostanie poddane odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.