Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r., nr SKO [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: Kolegium/ utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] podejmujące zawieszone postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 5244/11 stanowiącej własność Fundacji z siedzibą w Warszawie z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi jako działki nr 5244/8, nr 5244/10 i 5272 stanowiącymi własność Gminy oraz działką nr 5244/5 stanowiącą użytkowanie wieczyste dla R. Z. E. S.A. w Rz., a także działkę nr 5245 stanowiącą współwłasność M. O., K..K, oraz P. O., jak również z działką nr 5246 będącą własnością A. S. i działkami nr 5244/4 oraz 5293/2 stanowiącymi drogi i ulice dojazdowe, wreszcie także z działką nr 5287 będącą własnością B. P..
Podjęcie zawieszonego postępowania było konsekwencją modyfikacji wniosku rozgraniczeniowego dokonanej przez Fundację w dniu 16 sierpnia 2006 r.
Zmiana wniosku pierwotnego dokonana przez wnioskującą stronę była skutkiem stwierdzenia, że w stosunku do działki nr 5245 nie można ustalić kręgu spadkobierców po zmarłej J. O. bez prowadzenia postępowania spadkowego. Zdaniem Fundacji, konieczność prowadzenia takich ustaleń znacznie wydłuży załatwienie sprawy rozgraniczeniowej, dlatego zasadnym jest odstąpienie od rozgraniczenia pomiędzy działką Fundacji, a działką oznaczoną nr 5245.
Modyfikacja wniosku rozgraniczeniowego nastąpiła po zawieszeniu postępowania o wyznaczenie granic w związku ze stwierdzeniem śmierci spadkodawców działki nr 5245 oraz nieuregulowaniem kwestii nabycia tej działki przez spadkobierców.
Z postanowieniem Kolegium nie zgodził się A. K.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie organu II instancji i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2006 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował sposób prowadzenia rozgraniczenia pomiędzy działką nr 5244/11, a pozostałymi, z którymi ta nieruchomość graniczy. Skarżący wskazał na wady formalne i sposób prowadzenia rozgraniczenia, skutkiem czego w granicach działki nr 5244/11 po rozgraniczeniu znalazły się tereny, które nigdy wcześniej do tej działki nie należały. Skarżący wskazał także na błędne określenie imienia jednej ze stron zarówno w postanowieniu organu I instancji, jak i w organu odwoławczego. Z tych powodów zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie powinno podlegać uchyleniu jako niezgodne z prawem.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi z powołaniem argumentacji jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wyznaczony jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Wychodząc z tak określonego zakresu kontroli sprawowanej przez sądy stwierdzić należy, że skarga A. K. nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, a to oznacza, że Sąd nie mógł jej uwzględnić. W konsekwencji należało orzec o jej oddaleniu.
Główny zarzut skargi koncentruje się na kwestionowaniu zasad i sposobu prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, a więc merytorycznego. Jednak przedmiotem orzekania zarówno przez Kolegium, jak i Burmistrza Miasta jest kwestia procesowa. Sąd był zobowiązany zbadać poprawność podjęcia zawieszonego postępowania rozgraniczeniowego, gdyż tylko ten problem był przedmiotem orzekania przez organy.
Oceniając to zagadnienie Sąd stwierdza, że postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2006 r. i utrzymujące je w mocy postanowienie Kolegium nie naruszają prawa. Stosownie do treści art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. nr 98, z 2000 r., z późn. zm./ organ administracji publicznej jest zobowiązany podjąć zawieszone postępowanie z urzędu lub na żądanie stron, jeżeli ustąpiły przyczyny zawieszenia.
W rozpoznawanej sprawie przyczyną zawieszenia postępowania rozgraniczeniowego było nieustaleni właścicieli działki nr 5245, a więc niemożność określenia stron postępowania. Stan taki istniał do momentu, gdy wniosek o rozgraniczenie obejmował ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działką wnioskodawcy, a działką nr 5245. W sytuacji, gdy wnioskodawca zrezygnował z rozgraniczenia swojej nieruchomości na odcinku z działką nr 5245, to ustała przyczyna zawieszenia. Zatem orzeczenie objęte skargą i poprzedzające je orzeczenie Burmistrza Miasta poprawnie przyjmują, że Fundacja mogła zmodyfikować wniosek o rozgraniczenie i skoro to uczyniła, to brak jest podstaw do zawieszenia postępowania rozgraniczeniowego.
Z tego powodu Sąd rozpoznając skargę nie dopatrzył się podstaw do jej uwzględnienia, zwłaszcza że przedmiotem orzekania przez Sąd nie były kwestie merytoryczne, które skarżący podnosił w skardze. Sąd podziela ten zarzut, który odnosi się do błędnego określenia imienia strony – K. K. Uchybienie takie mimo, że jest wadą skarżonego postanowienia, to zdaniem Sądu nie może być podstawą uwzględniania skargi, gdyż jest to taki błąd orzeczenia, który może być usunięty w drodze rektyfikacji postanowienia, a to oznacza, że nie jest wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Z tych względów Sąd mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.