Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia dodatkowych dokumentów.
Skarga kasacyjna J. S. od powyższego postanowienia została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2008r. Natomiast zażalenie wyżej wymienionego na to ostatnie orzeczenie odrzucono postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2008r.
Następnie J. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 4 sierpnia 2008r., które również zostało odrzucone - postanowieniem z dnia 6 lutego 2009r.
W tym miejscu należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 20 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek J. S. o zmianę postanowienia z dnia 10 lipca 2008r., które odmawiało skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008r. oddalił zaś zażalenie J. S. na wspomniane orzeczenie z 20 października 2008r.
Z kolei postanowieniem z dnia 6 marca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił kolejny wniosek skarżącego o zmianę powołanego wyżej postanowienia z 10 lipca 2008r. Zażalenie J. S. na postanowienie z 6 marca 2009r. oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009r.
W związku z negatywnym rozstrzygnięciem w przedmiocie prawa pomocy dla skarżącego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 24 czerwca 2009r. J. S. wezwany został do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od wniesionego przez niego zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2009r.
We wskazanym w zarządzeniu terminie skarżący złożył wniosek opatrzony datą 4 lipca 2009r. o zwolnienie go od powyższej opłaty, bowiem jego sytuacja materialna i zdrowotna jest bardzo ciężka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zażalenie podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 230 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym wedle § 2 powołanego przepisu pismem takim jest m. in. zażalenie.
Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją procesową nieopłacenia zażalenia, pomimo stosownego wezwania w tym przedmiocie jest konieczność jego odrzucenia po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż J. S. nie uiścił wpisu należnego od złożonego przez niego zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 6 lutego 2009r., pomimo iż do dokonania powyższej czynności był wzywany - zarządzenie z 24 czerwca 2009r., doręczone adresatowi dnia 1 lipca 2009r.
Wprawdzie skarżący w terminie określonym w wezwaniu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednakże nie może on wywrzeć w sprawie skutku, którego składający go oczekuje.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż w świetle art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Tymczasem postępowanie w niniejszej sprawie zakończyło się prawomocnie 12 czerwca 2008r., co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu z dnia 6 lutego 2009r. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż postępowanie to jest "w toku" w rozumieniu wskazanego przepisu.
Nadto zasadnym jest wskazać, iż kwestia ewentualnego przyznania skarżącemu prawa pomocy była już trzykrotnie rozstrzygana przez tut. Sąd, zaś dwukrotnie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kolejne wnioski J. S. były rozpatrywane negatywnie wobec niewskazywania przez niego nowych okoliczności, które mogłyby w sposób znaczący wpłynąć na dotychczasową ocenę sytuacji materialnej wyżej wymienionego. Również w ostatnim z wniosków tj. z dnia 4 lipca 2009r., poza ogólnikowym powołaniem się na trudną sytuację materialną i zdrowotną, J. S. nie przedstawił żadnych nowych danych odnośnie przesłanek zastosowania instytucji prawa pomocy.
Z przytoczonych wyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.