Uzasadnienie
Skarżący J. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 190/10 złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), żądanie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Sprawa o sygn. akt II SA/Rz 190/10 dotyczy skargi wyżej wymienionego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w przedmiocie przekazania podania według właściwości. Postępowanie przed WSA zostało zakończone na mocy postanowienia o odrzuceniu skargi J. S. z 21.04.2010 r., sygn. II SA/Rz 190/10.
Stwierdzono, co następuje:
Strona skarżąca ubiega się o przyznanie praw pomocy w zakresie częściowym. Wobec tego przedstawione we wniosku PPF okoliczności majątkowe i dochodowe J. S. zostaną odniesione do treści normy art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl tej regulacji, prawo pomocy w zakresie częściowym zostaje przyznane, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W toku postępowania rozpoznawczego ustalono następujące okoliczności życia J. S.: strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący utrzymuje się z renty w wysokości 1050 zł; nie posiada pojazdów mechanicznych, telefonów komórkowych oraz rachunków bankowych. Potrzeby mieszkaniowe strona zaspokaja dzięki mieszkaniu o pow. 75 m². Dysponuje także nieruchomością rolną o pow. 1,3 ha bez drogi dojazdowej. Wnioskodawca złożył do wniosku PPF oświadczenie, iż cierpi na choroby wymagające leczenia.
Wymieniona wyżej Strona wykazała w wymaganym stopniu przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Aktualnie kontynuowanie postępowania sądowego zależy od wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z 21.04.2010 r., o sygn. II SA/Rz 190/10. Podołanie finansowym wymogom skargi kasacyjnej wiąże się nie tylko z obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego ale także wynagrodzeniem pobieranym przez fachowego pełnomocnika z tytułu sporządzenia środka zaskarżenia. Utrzymanie o charakterze koniecznym skarżącego byłoby zagrożone, jeżeli z skromnej renty musiałby wygospodarować kwoty potrzebne na pokrycie oznaczonych wyżej ciężarów postępowania. W szczególności nie byłby w stanie kontynuować niezbędnego leczenia. Strona wymaga zabiegów leczniczych (np. zakupu leków), o czym świadczy dokładny opis dolegliwości zdrowotnych zawarty w pkt 11 wniosku PPF. Wnioskujący nie może zaoszczędzić na wydatkach zaliczanych do zbędnych.
Należy przypomnieć, iż J. S. nie dysponuje pojazdami mechanicznymi oraz telefonami komórkowymi. Ustalone okoliczności zobowiązują rozpoznającego wniosek do zwolnienia strony od kosztów sądowych w całości.
W świetle przedstawionych argumentów zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Bez prawa pomocy strona poniosłaby uszczerbek na poziomie swego koniecznego utrzymania.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o przepis art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.