Uzasadnienie
Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], którą wymierzono skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Bar "[...]" T.G. w K. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Odrębnym pismem z dnia 16 lutego 2018 r. zawnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazał na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody przez wszczęcie przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego o zapłatę ww. kary, gdyż jej jednorazowe uiszczenie będzie dla niego znacznym obciążeniem. Skarżący prowadzi niewielką działalność gospodarczą "[...]", zatrudnia kilka osób do pomocy i jednorazowa zapłata nałożonej kary mogłaby wpłynąć na płynność finansową prowadzonego przez niego baru. Z treści powoływanych w skardze wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych wynika, ze sprawa nie jest jednoznaczna i w wielu podobnych stanach faktycznych sądy administracyjne przyznawały rację skarżącym Nie zachodzą też okoliczności wyłączające wstrzymanie. Zasadnym jest uznanie ze skarżący uprawdopodobnił istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku nie wyjaśnia bowiem, na czym polega niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody ani nie wynika, o jaką konkretnie szkodę chodzi. Enigmatyczne stwierdzenie, że skarżący prowadzi "niewielką działalność gospodarczą" i że jednorazowa zapłata kary byłaby dla niego znacznym obciążeniem nie pozwala Sądowi na postawienie tezy o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący nie dołączył do skargi żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, z których można by wywodzić zasadność wniosku, a tym bardziej ocenić, że wyegzekwowanie objętej decyzją kwoty może być zagrożeniem dla bytu gospodarczego skarżącego jako przedsiębiorcy oraz zweryfikować twierdzeń skarżącego o zagrożeniu dla jego płynności finansowej. Na podstawie przedstawionej przez wnioskodawcę argumentacji nie było możliwe ustalenie jakie negatywne następstwa wykonania decyzji mogą dla nich wyniknąć, co uniemożliwiło Sądowi zweryfikowanie czy pokrycie należności orzeczonej decyzją wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd działając z urzędu i dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy także nie dopatrzył się argumentów przemawiających za udzieleniem skarżącym wnioskowanej ochrony tymczasowej.
Końcowo Sąd wskazuje, że niejednoznaczność sprawy wywodzona przez skarżącego z powołanych przez niego w skardze wyroków czy też to, że w podobnych stanach faktycznych Sądy uwzględniały skargi, nie może w żaden sposób warunkować treści orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie. Należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.