Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...].
Po doręczeniu skarżącemu uzasadnienia tego wyroku, wnioskiem z dnia 20 stycznia 2012 r. złożonym na obowiązującym w tym zakresie formularzu PPF zwrócił się on o ustanowienie adwokata, powołując się na przyznane mu już w sprawie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2011 r. zwolnienie od kosztów sądowych oraz wskazując na niskie uzyskiwane dochody i związane z utrzymaniem wydatki, które nie pozwalają mu na wynajęcie adwokata do napisania skargi kasacyjnej.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Sporządzenie skargi kasacyjnej objęte jest tzw. przymusem adwokackim.
Wobec uprzedniego przyznania już A. S. częściowego prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, jego wniosek o ustanowienie adwokata podlega analizie pod względem spełniania przez niego przesłanki do przyznania mu tego prawa w zakresie całkowitym, tj. wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ocena możliwości płatniczych wnioskodawcy nie pozostawia wątpliwości, że analogicznie do kosztów sądowych, nie będzie on w stanie ponieść również kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika z wyboru. Sytuacja materialno – bytowa jego i rodziny (żona i studiujący syn) od momentu przyznania mu zwolnienia od kosztów sądowych co do zasady nie uległa żadnej zmianie, co dotyczy zarówno mających bezpośredni wpływ na ocenę możliwość poniesienia związanych ze sprawą kosztów postępowania wysokości uzyskiwanych dochodów (renta skarżącego i emerytura jego żony wynoszą odpowiednio 642 i 958 zł. netto), ponoszonych przez nich wydatków (czynsz za mieszkanie wraz ze spłatą kredytu mieszkaniowego w kwocie 825 zł./m-c, opłaty za energię elektryczną i gaz – średnio ok. 160 i 92 zł. co 2 m-ce, zakup niezbędnych lekarstw do wnioskodawcy, wydatki związane z edukacją syna), jak i posiadanego majątku (mieszkanie o pow. 72 m² oraz gospodarstwo rolne o pow.
2,43 ha, które nie generuje żadnych dochodów z uwagi na brak środków finansowych i sprzętu do jego prowadzenia).
Charakter wskazanych przez skarżącego wydatków nakazuje zakwalifikować je jako służące zaspokajaniu koniecznych potrzeb życiowych, a postrzeganych przez pryzmat relatywnie niskich jak na 3 osoby dochodów (łącznie 1,6 tys. zł. netto miesięcznie), jako nie stwarzających żadnych możliwości ich ograniczenia lub zaniechania celem poczynienia niezbędnych oszczędności. W tym kontekście, wobec nie budzącego wątpliwości uzasadnienia złożonego wniosku i zawartego w nim oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, nakazuje to uznanie braku możliwości poniesienia przez wnioskodawcę jakichkolwiek kosztów postępowania.
Odmienne uznanie pozbawiałoby skarżącego możliwości skorzystania z pełni przysługujących mu jako stronie postępowania uprawnień, w tym prawa do instancyjnej kontroli wydanego orzeczenia. W toku analizy złożonego przez niego wniosku nie stwierdzono bowiem jakichkolwiek podstaw mogących świadczyć o tym, że byłby on w stanie pokryć wydatki związane z ustanowieniem adwokata we własnym zakresie, a przez to partycypować w kosztach postępowania sądowego.
Skoro zatem w sposób dostateczny wykazał on wskazaną wyżej przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, wyłącza to tym samym z zastosowania wobec niego ustawowy obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a).
Z tej przyczyny, na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.