Uzasadnienie
W dniu 26 lutego 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Gminy Miejskiej J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] nakazującą skarżącej gminie usunięcie nieprawidłowości w budynku mieszkalnym nr 17 i 17a przy ul. P. w J. poprzez otynkowanie trzonów kominowych ponad połacią dachu i uzupełnienie czapek kominowych oraz wymienienie pionów kanalizacyjnych w sanitariatach, w terminie do 31.03.2010 roku. W skardze, poza argumentami mającymi świadczyć o jej zasadności zamieszczono również wniosek o wstrzymanie wykonania zakażonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podała, że "wykonanie decyzji w zaskarżonej części przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd narazi stronę skarżącą na poniesienie wysokich i nieuzasadnionych kosztów w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dowody uzupełniające w zakresie aktualnego stanu technicznego trzonów kominowych i pionów kanalizacyjnych w sanitariatach, wykaże, że roboty nakazane zaskarżoną decyzją, w zaskarżonej części nie są wymagane faktycznym stanem technicznym trzonów kominowych i pionów kanalizacyjnych w sanitariatach".
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 roku, sygn. II SA/Rz 204/10 Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 roku, sygn. akt II Oz 609/10 Naczelny Sąd Administracyjny, wskutek wniesionego przez WINB zażalenia, uchylił powołane postanowienie tutejszego Sądu. Motywując swoje rozstrzygnięcie NSA wyjaśnił, że strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje następstwa, które uzasadniałyby konieczność uwzględnienia wniosku; w szczególności nie wskazano, jakie będą koszty wykonania czynności określonych w zaskarżonej decyzji. Tym samym skarżąca nie wykazała, że zachodzą określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, okoliczności umożliwiających ocenę decyzji z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy. NSA wskazał jednocześnie, że ocena taka nie może też być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny.
Uwzględniając stanowisko przedstawione w postanowieniu NSA Sąd, zarządzeniem z dnia 21 lipca 2010 roku zwrócił się do Gminy Miejskiej J. o udzielenie informacji jaki będzie prognozowany koszt realizacji obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją, w jaki sposób koszty te wpłynął na sytuację finansową strony skarżącej, na czym strona skarżąca opiera twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; należało podać konkretne zdarzenia, skutki, okoliczności, które przemawiają za taką oceną.
W odpowiedzi strona skarżąca podała, że szacowany koszt wykonania nałożonych na nią zaskarżoną decyzją obowiązków wynosi 50 000 złotych i kwota ta nie jest zaplanowana w budżecie. Ponadto skarżąca wywiodła, że realizacja zaskarżonej decyzji jest niecelowa i nie znajduje uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Po przekazaniu skargi sądowi może on wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości lub w części, po pierwsze - jeżeli skarżący o to zawnioskuje, a po drugie – jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Oceniając złożony w niniejszej sprawie wniosek przez pryzmat wyżej przedstawionych wymogów warunkujących jego skuteczność, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Sąd zaznacza, że obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który wnosi o jej wstrzymanie. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą gminę w żaden sposób nie pozwala pozytywnie zweryfikować przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W pierwszej kolejności należy podnieść, że konieczność poniesienia wydatku w kwocie 50 000 złotych przez jednostkę samorządu terytorialnego nie może być oceniane w kategorii znacznej szkody. Do oceny takiej prowadzi doświadczenie życiowe, a w szczególności relacja zachodząca pomiędzy tą kwotą a wysokością wydatków i dochodów osiąganych przez te jednostki. Sam fakt, że skarżąca gmina kwotę tę ocenia jako "znaczną", oraz nie przewidziała jej w budżecie jest niewystarczający. Każda jednostka samorządu terytorialnego musi uwzględniać, że w trakcie roku budżetowego mogą zostać na nią nałożone obowiązki prawne, z którymi będzie łączyć się konieczność poniesienia wydatków.
Końcowo Sąd zwraca uwagę, że strona skarżąca, mimo wezwania, poza ustosunkowaniem się do wysokości kosztów realizacji nałożonych na nią obowiązków, nie podała żadnych innych zdarzeń, skutków, czy okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością wniosku. Odniosła się jedynie do trafności zaskarżonej przez nią decyzji, jednakże sformułowane w tym względzie oceny nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie bowiem poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Mając całość powyższego na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.