Uzasadnienie
Uzasadnienie
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2004 r Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Cz. P. od decyzji Starosty S. z dnia [...].01.2001 r. znak: [...] w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 6c ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm./, art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...) /Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1793/ oraz art. 138 § l pkt l k.p.a.
W motywach tej decyzji stwierdził, że decyzją z dnia 9.01.2001 r Starosta S. orzekł o przyznaniu Cz. P. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 30.12.2000r w wysokości 120 % kwoty zasiłku.
W/w w osobnym wniosku z dnia 19.01.2001 r. żądał przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % kwoty zasiłku uzasadniając swoje żądanie faktem, że został zwolniony przez pracodawcę w grupie 100 pracowników wykonujących pracę na terenie PUP Rz. i jako dowód przedłożył zaświadczenie wydane przez Kolejową Agencje Aktywizacji Zawodowej Region M.-P. z dnia [...].01.2001 r. Nr [...].
Odmowę przyznania zasiłku w podwyższonej wysokości organ I instancji uzasadnił brakiem spełnienia przez w/w przesłanek z art. 37 j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji.
Wojewoda decyzją z dnia [...].04.2001 r. Nr [...] utrzymał w/w decyzję w mocy, które to decyzje w wyniku zaskarżenia do Sądu zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem NSA z dnia 27.11.2003 r. sygn. akt SA/Rz 1071/01.
Sąd stwierdził nieważność w/w decyzji wobec stwierdzenia, że wniosek o zmianę decyzji przyznającej zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego został złożony w terminie obowiązującym do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu wniosek w/w z dnia 19.01.2001 r. należało potraktować jako odwołanie od decyzji Starosty S. z dnia 9.01.2001 r.
Uwzględniając wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku, organ II instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie akt sprawy ustalił, że Cz. P. zarejestrował się w PUP w S. w dniu 29.12.2000 r. i wykazał że spełnia wymogi do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % zasiłku stosownie do art. 37 j ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wskazany przez skarżącego przepis art. 37 j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu na podstawie którego opiera swoje żądanie wobec braku spełnienia przez skarżącego w nim zawartych przesłanek nie pozwala na uwzględnienie jego wniosku.
Dla wyjaśnienia organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.10.2001 r. OPS10/02 publ. ONSA 2003/2/44.
Na podstawie świadectwa pracy wydanego przez PKP Zakład Infrastruktury Kolejowej w Rz. z dnia 28.12.2000 r ustalone zostało, że pracodawca ten rozwiązał z Cz. P. stosunek pracy z dniem 28.12.2000 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy natomiast z karty rejestracyjnej ustalono, że mieszka on na terenie działania PUP w S. Zaświadczenie PKP z dnia 26.11.2003 r. Nr [...] stwierdza, że w okresie od 28.09.2000 r. do 28.12.2000r. PKP Zakład Infrastruktury Kolejowej w Rz. rozwiązał stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy z 8 pracownikami zamieszkałymi na terenie PUP w S. W/w stan faktyczny sprawy wskazuje, że nie zostało wykazane aby odwołujący został zwolniony w liczbie 100 osób zamieszkałych i wykonujących prace na terenie jednego powiatowego urzędu pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie 3 miesięcy poprzedzających jego zwolnienie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący Cz. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W argumentach skargi wyjaśnił, że w dniu 29.12.2000 r. złożył wymagane dokumenty PUP w S. do przyznania mu świadczenia przedemerytalnego. Z informacji pracownika uzyskał potwierdzenia, że są one kompletne do uzyskania świadczenia w wysokości 160% kwoty zasiłku oraz, że ewentualne uzupełnienie dokumentów w późniejszym czasie nie będzie przeszkodą do jego korekty.
W dniu rejestracji nie poinformowano go o przesłankach jakie należy spełniać do uzyskania świadczenia przedemerytalnego w wysokości 160 % kwoty zasiłku o jakich mowa w art. 37 j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Zakład PKP poinformował go natomiast, że po zwolnieniu nie będzie problemu z PUP i uzyskaniem zasiłku w podwyższonej wysokości gdyż zostało zawarte porozumienie pomiędzy PKP a PUP.
Na terenie PKP została zwolniona cała masa pracowników i zastosowane przepisy przez organ o zwolnieniu 100 osób na terenie jednego PUP jest w jego przypadku wielce krzywdzące i nie powinno mieć zastosowania zważywszy, że w tym zakładzie pracy ma przepracowane 33 lata na odpowiedzialnym stanowisku dyżurnego ruchu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2004 roku utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] stycznia 2001 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku od dnia 30 grudnia 2000 roku.
W badanej sprawie skarżący twierdzi, iż spełnia warunki określone w art. 37 j ust. 5 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 roku ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprawniające go do uzyskania zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości.
Poza sporem pozostaje data rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. oraz fakt udokumentowania przez niego okresu zatrudnienia uprawniające do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, co potwierdza decyzja organu I instancji mocą której przyznano skarżącemu prawo do tego zasiłku w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego.
Spór natomiast sprowadza się do wysokości przedmiotowego zasiłku.
Wyjaśnienia wymaga, że ustawa z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu była wielokrotnie nowelizowana.
Instytucja zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego została wprowadzona ustawą z dnia 6 grudnia 1996 o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 147, poz. 687/.
Art. 37 j ust.2 wymienionej ustawy ustanawia generalną zasadę wysokości zasiłku przedemerytalnego który wynosi 120 % kwoty zasiłku podstawowego.
Od tej zasady ustawodawca przewidział wówczas dwa wyjątki podnosząc pułap zasiłku tego do 160 % kwoty zasiłku podstawowego.
- - pierwszy z nich zawarto w ust. 3 art. 37 j powołanej ustawy, zgodnie z którym zasiłek ten w wysokości 160 % kwoty zasiłku należy był osobom z którymi stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy i osoby te w dniu nabycia prawa do niego oraz w okresie jego pobierania zamieszkiwały w powiatach /gminach/ uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym,
- - drugi ustawodawca uregulował w art. 37 j ust. 5 cyt. ustawy zgodnie z którym zasiłek w podwyższonej wysokości przysługiwał również osobie nie zamieszkałej w rejonie administracyjnym /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został po dniu 1 lipca 1996 roku z przyczyn dotyczących zakładu pracy w wyniku jednorazowego lub w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące zmniejszenia zatrudnienia o co najmniej 100 pracowników.
Ustawą z dnia 31 marca 2000 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2000 r. Nr 31, poz. 384/ w wyniku kolejnej nowelizacji przepis ten zmieniono z dniem 6 maja 2000 roku i otrzymał brzmienie;
"zasiłek przedemerytalny w wysokości określonej w ust. 3 przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy".
Przepis ten obowiązywał do dnia 31 grudnia 2000 roku a więc w dacie rejestracji skarżącego.
Skarżący dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu 29 grudnia 2000 roku tj. w dacie obowiązywania przepisu art. 37 j ust. 5 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2000 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu / Dz.U. z 2000 r. Nr 31, poz. 384/ i w tym brzmieniu ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Uprawnienia skarżącego do zasiłku przedemerytalnego i jego wysokości bez względu na datę orzekania jak i przedstawione przez niego dowody określają przepisy obowiązujące w dniu rejestracji. Podobne stanowisko w tej kwestii zostało zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale z dnia 11 marca 2002 r /sygn.OPS 14/01 publ. ONSA 2002/4/133/.
Przepis ten w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 31 marca 2000 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2000 r. Nr 31, poz. 384 /miał zastosowanie do osoby, która została zwolniona z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w grupie 100 pracowników wykonujących pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy na którym zamieszkuje ta osoba /vide; uchwała NSA z dnia 21.10.2002 r sygn. OPS 10/02/.
Przepis ten określa, że pomimo iż określony powiat /gmina/ w której zamieszkuje zwolniony pracownik nie jest uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, to jednak ma on prawo do zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości, jeżeli został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy w grupie co najmniej 100 pracowników wykonujących pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy przy czym chodzi tu o zakład pracy stanowiący pracodawcę w rozumieniu art. 3 kodeksu pracy oraz art. 2 ust. 1 pkt 17 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu a więc o taka jednostkę organizacyjną która jest uprawniona do samodzielnego nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy /vide wyrok NSA z dnia 24.04.1998 r sygn. akt SA II 254/98/.
Materiał aktowy sprawy natomiast nie pozwala na stwierdzenie, że tego rodzaju sytuacja ma miejsce wobec znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia 26 listopada 2003 r. wydanego przez PKP Zakład Infrastruktury Kolejowej w Likwidacji Rz. Nr [...] które stwierdza, że w okresie od 28.09.2000 r. do 28.12.2000 r Zakład Infrastruktury Kolejowej rozwiązał stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy z 8 pracownikami zamieszkałymi na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w S. W ocenie Sądu w/w ustalenia wskazują, że organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały,iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 37 j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania zasiłku w podwyższonej wysokości.
Zaświadczenia na które powołuje się skarżący wskazują jedynie, że skarżący mieści się w grupie 100 pracowników wykonujących pracę na terenie PUP Rz. z którymi stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące poprzedzający okres jego zwolnienie /zaświadczenie Nr [...] z dnia 9 stycznia 2001 r wydane przez Kolejową Agencję Aktywizacji Zawodowej Region M.- P. / oraz mieści się w grupie 104 osób zwolnionych na terenie województwa p. /zaświadczenie tegoż zakładu z dnia 29 grudnia 2000 r Nr [...].
W/w okoliczności w ocenie Sądu wobec treści przepisu art. 37 j ust. 5 ustawy nie stanowią podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego.
Skoro przy wydaniu zaskarżonej decyzji zostały zachowane w sposób prawem przewidziany zarówno przepisy prawa procesowego jak i materialnego tym samym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, dlatego skargę jako nieuzasadnioną oddalił po myśli art. 151 P.p.s.a.