Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 212/18
Uzasadnienie
Skarżąca M.A.G. wniosła o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oświadczając, że jej sytuacja materialna jest trudna. Pozostaje bez pracy, na utrzymaniu ma syna w wieku szkolnym, utrzymuje się z pomocy GOPS w wysokości łącznie 624 zł. Dochody gospodarstwa domowego, w którym pozostaje wraz z synem uzupełniają alimenty dla syna w wysokości 380 zł. Z dochodu tego pokrywane są wszystkie niezbędne koszty utrzymania. Skarżąca zadeklarowała, że jest współwłaścicielką (½ udziału) domu drewnianego o pow. ok. 80 m ², działki o pow. ok. 1 ha (½ udziału), syn nie posiada własnego majątku. Jako stałe zobowiązania i wydatki oświadczyła ratę kredytu hipotecznego w wysokości ok. 120 zł, wydatki na żywność ok. 400 zł, opłaty za media ok. 200 zł, zakup opału ok. 100 zł, inne koszty ok. 200 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie Skarżąca żądając zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie z tego obowiązku powoduje uszczuplenie dochodów państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym, w jakimkolwiek jego zakresie, jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże".
W ocenie rozpoznającego wniosek Skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i syna. Przedłożyła zaświadczenia o wysokości pobieranych zasiłków oraz o pomocy w finasowaniu dożywiania w szkole dla syna. Jej oświadczenie o kosztach związanych z utrzymaniem uznano za wiarygodne.
W takim stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.