Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2004 r Nr R[...] po rozpoznaniu odwołania D. Sz. – C. od decyzji Starosty Ł. z dnia [...] listopada 2003 r Nr. [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej dnia [...].09.2004 r Nr [...] w przedmiocie o zatwierdzenia i udzielenia A. i M. T. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego na działce nr ewid. 260 położonej w S. - uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powołał przepis art.138 § 2 k.p.a.
W uzasadnieni wyjaśnił, że D. Sz.-C. wnioskiem z dnia 9.10.2003r zwróciła się do Starosty Ł. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Starostę Ł. w dniu [...].09.2003 r w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. i M. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi na nieruchomości nr 260 położonej w S. zarzucając, że działka jej graniczy z działką objętą pozwoleniem budowlanym, zatem przysługiwał jej przymiot strony w tym w postępowaniu.
Starosta Ł. postanowieniem z dnia [...]. 10.2003 r Nr [...] stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku odmówił uchylenia w/w decyzji twierdząc, że nie zachodzi przyczyna wznowienia o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Na poparcie swojego stanowiska wyjaśnił, że wprawdzie działki wnioskodawczyni D. Sz. – C. oznaczone numerami 280/5, 280/4, 261 graniczą z działką nr 260 objętej pozwoleniem budowlanym z dnia [...].09.2003 roku, niemniej jednak obszar oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem budowlanym mieści się w granicach projektowanej działki nr 260. Przedłożony przez inwestorów projekt budowlany wskazuje, że wysokość projektowanego obiektu wynosi 6.58 m, odległość najmniejsza od granicy działek wynosi 12 metrów, od granicy działki wnioskodawczyni D. Sz. – C. 12,5 metra. Kwestionowany przez wnioskodawczynię dojazd do projektowanego obiektu przewidywany jest drogą nr ewid. 269 własności Gminny Ł. i nie narusza własności innych działek.
Przywołał przepis art. 28 prawa budowlanego w/g którego stronami tego postępowania jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu i w jego ocenie stan faktyczny sprawy nie pozwala na przyznanie wnioskodawczyni przymiotu strony w tym postępowaniu.
W odwołaniu do Wojewody D. Sz.-C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W argumentach odwołania odwołująca polemizuje z argumentacją organu w kwestii uprawnienia jej jako strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a w zw. z art. 28 prawa budowlanego.
Wyjaśniła, że organ orzekający w sprawie ustosunkował się jedynie co do oddziaływania inwestycji na działki nr ewid. 261,280/5 i 280/4 natomiast nie wyjaśnił zasadniczej kwestii tj. dojazdu do budynku objętego tym pozwoleniem drogąa oznaczoną nr 269/ 2 która na odcinku długości przylegającej do działki nr ewid. 256/2 stanowi jej własność.
Wprawdzie droga ta w dacie wydania decyzji o pozwoleniu oznaczona była w ewidencji gruntów numerem działki 269 i wpisana na rzecz Gminy Ł. jako władającej niemniej jednak stan prawny tej drogi uległ zmianie i ten fakt został przez nią wykazany. Jako dowód w sprawie odwołująca powołała się na decyzję Starosty Ł. z dnia [...] grudnia 2002 r Nr [...].
Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy uwzględnił odwołanie i wyjaśnił, że organ I instancji nie uwzględnił zasadniczego faktu, że D. Sz. C. jest właścicielką części drogi stanowiącej dojazd do działki inwestora / działka nr ewid. 269/2/ która to okoliczność przesądza o przyczynie wznowienia o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A. i M. T. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego w/ g norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że brak jest podstaw prawnych do wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia budowlanego bowiem w dacie wydania decyzji o pozwoleniu budowlanym działka nr ewi. 269 / droga/ wykazana była w ewidencji gruntów na rzecz Gminy Ł. Zmiana stanu prawnego tej drogi w ewidencji gruntów co do tej działki na rzecz D. Sz.- C. nastąpiła po wydaniu decyzji o pozwoleniu budowlanym.
Przyznali fakt, że faktycznie wydzielono z działki nr ewi. 269 działkę nr ewid. 269/2 i jest to droga prywatna własności D. Sz.- C. ale jest to jedyny dojazd z ich działki do drogi publicznej.
Obecnie skarżący realizują budowę na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu budowlanym, stan budowy jest zawansowany i pozbawienie ich dojazdu do drogi publicznej powoduje nieodwracalne skutki zarówno prawne jak i finansowe.
W ocenie skarżących strony postępowania w sprawie pozwolenia budowlanego zostały prawidłowo ustalone, natomiast zmiana stanu prawnego działki nr ewid.269 /droga/ po wydaniu decyzji o pozwoleniu budowlanym nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana w trybie art.138 § 2 kpa który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że żądanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Starostę Ł. z dnia [...].09.2003 r Nr [...] wnioskodawczyni D. Sz. C. opiera na naruszeniu jej uprawnienia procesowego polegającego na pozbawieniu jej czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną w sprawie pozwolenia na budowę.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym doszło do jej wydania było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a.
Wnioskodawczyni z zachowaniem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jako przyczynę wskazała przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a
W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił w oparciu materiał aktowy sprawy i przesądził zasadniczą kwestię tj. uprawnienie D. Sz. –C. występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony w rozumieniu art. 28 kpa oraz 28 prawa budowlanego wobec niekwestionowanego przez inwestorów faktu, że dojazd do budynku mieszkalnego objętego w/w pozwoleniem projektowany jest przez drogę oznaczoną obecnie nr ewid. 269/2 własności D. Sz. –C.
Zgodzić się należy z argumentacją organu odwoławczego, że fakt nie ujawnienia jej w ewidencji gruntów nie może być przeszkodą dla ochrony interesów w/w w postępowaniu o pozwoleniu budowlanym.
Przedłożony przez inwestorów skrócony wypis z rejestru gruntów wskazywał jedynie na władającego tą drogą a nie wskazywał właściciela, natomiast swoje uprawnienie do tej drogi wnioskodawczyni wykazała prawem własności o czym dowodzi wpis w księdze wieczystej pod Nr.KW. [...]
Wadliwa ocena przez organ I instancji co do przyczyny wznowienia w ocenie Sądu uprawnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji gdyż sprawa wymaga merytorycznego rozpatrzenia co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w zakresie odpowiadającym uregulowaniom przewidzianym w art. 149 § 2 k.p.a. i wydania stosownej decyzji.
W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, dlatego skargę jako nieuzasadnioną oddalił po myśli art. 151 P.p.s.a.