Uzasadnienie
A. T., wezwany do uiszczenia wpisu od swej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy odcinka napowietrznej linii energetycznej, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Podtrzymując następnie to żądanie na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) skarżący podniósł, że obecnie nie pracuje z uwagi na stan zdrowia (przebywa w szpitalu). Czteroosobowa rodzina wnioskodawcy, w skład której wchodzą oprócz wyżej wymienionego dwie pobierające naukę córki (20 i 22 lata) oraz żona utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez tę ostatnią, wynoszącego 1800 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, jak też wartościowych przedmiotów. Na jego majątek składa się zaś tylko mieszkanie o powierzchni 34 m. kw. oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,58 ha.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Żądanie A. T. zasługuje na uwzględnienie. Dotyczy ono zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie, co wynika z brzmienia art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przesłankę przyznania powyższego, w świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., stanowi sytuacja niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, której wykazanie spoczywa na wnioskodawcy.
Prawo pomocy ma w założeniu służyć osobom nie posiadającym jakichkolwiek możliwości płatniczych bądź też dysponujących wprawdzie określonym dochodem, lecz w wysokości niewystarczającej do pokrycia kosztów swojego udziału w danym postępowaniu.
W ocenie rozpoznającej niniejszy wniosek, sytuacja A. T. kwalifikuje go do uzyskania żądanego przez niego wsparcia. Jak już wyżej wskazano, kryterium, w oparciu o które rozstrzyga się w przedmiocie prawa pomocy to sytuacja bytowo-materialna. Ta zaś w przypadku wnioskodawcy nie pozwala na zapewnienie sobie w ramach własnych możliwości prawa do sądu. Należy bowiem mieć na uwadze, że jedynym dochodem pozostającym do dyspozycji rodziny jest wynagrodzenie za pracę żony skarżącego, wynoszące 1800 zł. Jest to z pewnością kwota niewystarczająca, by wygospodarować z niej jakiekolwiek środki na pokrycie kosztów zainicjowanego przez A. T. postępowania. Wydatkowana jest ona bowiem na utrzymanie wszystkich domowników i utrzymanie mieszkania. Wprawdzie wnioskujący o pomoc nie określił rodzaju i wielkości poszczególnych wydatków rodziny, jednak zwrócił uwagę na swój zły stan zdrowia, który jest przyczyną aktualnego przebywania w szpitalu oraz braku wykonywania pracy celem poprawy sytuacji finansowej rodziny.
Z pewnością fakt leczenia wyżej wymienionego wiąże się również z określonymi wydatkami. Wydatki takie wynikają także na pewno z okoliczności w postaci pobierania nauki przez dwie dorosłe córki skarżącego, które nie posiadają jeszcze własnych źródeł dochodu.
Dla pozytywnego rozpoznania niniejszego wniosku nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż wpis od skargi, do którego uiszczenia składający wniosek jest obecnie zobowiązany wynosi 500 zł. Zestawiając tę kwotę z dochodem rodziny należy stwierdzić, że jej uiszczenie musiałoby skutkować powstaniem uszczerbku w tzw. koniecznym utrzymaniu tej rodziny, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Także dalsze, najbardziej prawdopodobne koszty postępowania, których obowiązek uiszczenia mógłby się pojawić na następnych jego etapach, choć już niższe – 350 zł, to także nie do pokrycia bez spowodowania powyższego uszczerbku.
Trzeba również zaznaczyć, że rodzina mieszka w bardzo małym mieszkaniu – 34 m. kw. i nie ma jakichkolwiek zasobów pieniężnych, jak też wartościowych przedmiotów.
Z podanych względów uwzględniono wniosek A. T. i zwolniono go od kosztów sądowych, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.