Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2005 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę o uznaniu za nieuzasadnioną skargi wniesionej przez A. S. na działalność Wójta Gminy [...] Powyższa uchwała została skarżącej doręczona w dniu 7 grudnia 2005 r.
Pismem z dnia 12 grudnia 2005 r., zatytułowanym " odwołanie od uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...] listopada 2005 r., adresowanym do Wojewody [...], A. S. podważając zasadność wskazanej uchwały wniosła o "wnikliwe rozpatrzenie jej odwołania oraz ponowne rozpatrzenie celowości sprzedaży działki nr 2342/2.
W odpowiedzi na powyższe Wojewoda wyjaśnił, iż sprawowany przez niego nadzór zwierzchni nad działalnością gminy w zakresie zadań własnych ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem i eliminowania ewentualnych niezgodności, które w przedmiotowej sprawie nie wystąpił, nie dając tym samym podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały.
W dniu 1 lutego 2006 r. do tutejszego Sądu wpłynęła za pośrednictwem Urzędu Gminy [...] skarga A. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...]. Skarżąca wnosząc o uchylenie wyżej wymienionej uchwały zarzuciła jej sprzeczność z przepisami art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu skargi podniosła również, że Rada Gminy naruszyła podstawowe zasady działania organów administracji dotyczące załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki i informowania stron o podjętych w sprawie czynnościach. Podała również, że sprzedaż spornej działki na rzecz właściciela działki o nr ewid. 883/5 spowoduje utratę przez nią dogodnego dojazdu do posesji i zmusi do poniesienia dodatkowych kosztów związanych z koniecznością zmiany usytuowania garażu.
W odpowiedzi na powyższą skargę Gmina [...] wniosła o jej odrzucenie podnosząc, iż nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym wymagające dla skutecznego wniesienia skargi uprzedniego skierowania do organu wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponadto organ podniósł, iż skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu powyższej skargi gdyż nie przysługuje jej względem Gminy [...] żadne roszczenie o zbycie na jej rzecz spornej działki, która nie jest drogą publiczną, zaś Gmina nie jest zainteresowana w utrzymywaniu jej w swoim posiadaniu w sytuacji, gdy korzystają z niej wyłącznie właściciele dwóch przyległych nieruchomości, posiadających odpowiedni dostęp do dróg publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a. wyczerpanie środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. W przypadku uchwał lub zarządzeń podjętych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej konieczne jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 142, poz. 1591 z 2001 r.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 12 grudnia 2005 r. wniosła " odwołanie od uchwały Rady Gmina [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Pisma tego nie można jednak potraktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Aby bowiem spełniało ono wymogi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym powinno być skierowane do organu, który podjął kwestionowana uchwałę, czyli w przedmiotowej sprawie do Rady Gmina [...] (postanowienie NSA z 8 kwietnia 2002 r., IV S.A. 3595/2001)
Tymczasem Rada Gminy [...] nie otrzymała żadnego sygnału w sprawie ewentualnego naruszenia przez nią prawa przez wydanie zaskarżonej uchwały. Tym samym, uznać należy, że skarżąca nie wyczerpała przewidzianego prawem administracyjnego toku instancji, co czyni jej skargę niedopuszczalną a jednocześnie bezzasadną.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji działając przy tym na zasadzie art. 58 § 1 p. 6 w zw. z art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym.