Uzasadnienie
L. W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wniosek zawarty w skardze został podtrzymany w piśmie z dnia 30 marca 2009 r. W powołanym piśmie L. W. cofnął swój wniosek o wycofaniu skargi na decyzję SKO. Wyrażone przez stronę żądanie obliguje do merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy.
Stwierdzono, co następuje:
wniosek L. W. dotyczy dwóch instytucji składających się na prawo pomocy tj. zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia radcy prawnego. Oznacza to, że strona powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie całkowitym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego w tym kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Oświadczenie L. W. zawarte we wniosku PPF nie budzi wątpliwości. Odpowiada ono treści wniosków składanych przez skarżącego w innych toczących się przed WSA sprawach sądowoadministracyjnych. Dlatego też istnieją podstawy do rozpoznania jego żądania w sposób merytoryczny poprzez odniesienie jego sytuacji majątkowej i rodzinnej do warunków uzyskania prawa pomocy w pełnym zakresie tego prawa.
Na obecnym etapie postępowania sądowego koszty, do których poniesienia może zostać zobowiązany wnioskodawca zawężają się do kwoty wpisu sądowego należnego z tytułu wniesienia skargi, który z uwagi na przedmiot sprawy wynosi 200 zł. Pozostałe koszty sądowe, jakimi może zostać w przyszłości obciążony skarżący to opłaty z tytułu wniesienia środków odwoławczych oraz wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika.
Odnosząc te koszty do wysokości uzyskiwanych przez stronę skarżącą i jego współmałżonkę dochodów pieniężnych oraz pozostałych składników majątku trwałego należy stwierdzić, że wnioskodawca wykazał przesłanki przyznania prawa pomocy w części. Sytuacja dochodowa L. W. jest niewątpliwe wyjątkowa, do czego przekonują skromne, jak na aktualne ceny dóbr i usług dochody rodziny. Dochody dwuosobowej rodziny wynoszą w skali miesiąca netto 1584,86 zł. Z tych dochodów rodzina zmuszona jest pokrywać wydatki niezbędne w łącznej kwocie 1000 zł. Nie można jednak pominąć, iż po pokryciu tych wydatków pozostaje rodzinie do zagospodarowania kwota ok. 500 zł. W zupełności wystarcza ona zarówno na zabezpieczenie zakupu żywności jak również na zatrudnienie w sprawie fachowego pełnomocnika. L. W. nie ma nikogo na swym utrzymaniu; nie jest też zmuszony pokrywać kosztu wynajmu lokalu mieszkalnego dla swojej rodziny.
Posiada nieruchomość a także dom o pow. 100 m². Zaciągnięty przez stronę zobowiązanie pieniężne na kwotę 4000 zł, ma charakter cywilnoprawny, przez co nie korzysta w pierwszeństwie zaspokojenia przed ciężarami publicznoprawnymi.
Reasumując, posiadanie stałych dochodów, pozwalających na wygospodarowanie pewnych oszczędności oraz lokalu mieszkalnego, nakazuje przyznać L. W. prawo pomocy wyłącznie w zakresie częściowym. Zwolnienie strony od wszelkich kosztów sądowych, pozwoli prowadzić gospodarstwo domowe oraz kontynuować wszczęty w niniejszej sprawie proces sądowy bez obawy o zachowanie podstaw utrzymania koniecznego członków gospodarstwa domowego. W podobny sposób sytuację majątkową i dochodowa L. W. oceniał WSA w sprawach o sygn. II SA/Rz 487/08, II SA/Rz 937/05.
Z wyżej powołanych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustalonym w sentencji postanowienia w oparciu art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i 2, art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.