Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] M. W. zawarła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Z zachowaniem ustawowego terminu skarżąca wniosła sprzeciw.
Z informacji uzyskanych od M. W. wynika, że gospodarstwo domowe tworzy wraz ze swoim mężem – A. W., z którym zamieszkuje budynek mieszkalny o powierzchni 64 m2. Na comiesięczne dochody rodziny składają się świadczenia emerytalno – rentowe odpowiednio w wysokości 1 237 zł i 1652 zł, łącznie 2889 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skarżąca ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata domaga się zgodnie z art. 245 § 2 Ppsa przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy leży po stronie wnioskodawcy – jest on zobligowany do pełnego i wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji rodzinnej i bytowo – materialnej, w sposób umożliwiający ocenę zasadności złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sądu uzależnione jest od tego, co zostało wykazane przez wnioskodawcę.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że analiza wniosku skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że wykazała on niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, jakie koszty i w jakiej wysokości skarżąca jest zobowiązana uiścić w postępowaniu zainicjowanym wniesioną skargą. W myśl obowiązujących przepisów, wpis stały w sprawie skargi na decyzję wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wynosi 200 zł. Pozostałe koszty mogą, lecz nie muszą pojawić się na dalszym etapie postępowania (100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi oraz 100 zł tytułem ewentualnej opłaty od skargi kasacyjnej).
Skarżąca w ocenie Sądu nie wykazała aby nie była stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a dysponując comiesięcznym dochodem w wysokości 2889 zł jest w stanie uiścić opłatę sądową w wysokości 200 zł, oraz ewentualne dalsze opłaty w wysokości 100 zł. Część deklarowanych przez nią wydatków nie stanowi bowiem wydatków comiesięcznych, jak chociażby wydatki związane z ubezpieczeniem domu czy opłatami za energię elektryczną i gaz, które co do zasady opłacane są odpowiednio raz do roku i raz na dwa miesiące. Ponadto zdaniem Sądu kwoty deklarowanych przez nią wydatków zostały zawyżone, gdyż przy dochodzie 2889 zł deklarowane comiesięczne wydatki sięgają kwoty 3300 zł (bez uwzględnienia ubezpieczenia domu i kwoty 3398 zł przeznaczonej na zakup opału). Analizując zaś deklarowane wydatki stwierdzić należy, że z kwoty 500 zł ponoszonej z tytułu comiesięcznych wydatków na odzież skarżąca z całą pewnością jest w stanie wygospodarować kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, oraz kwotę 100 zł na ewentualne, kolejne opłaty.
Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa, Sąd postanowił odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie.