Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r Nr [...] uchylająca decyzję Wójta Gminy N. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. J. Ś. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1588 położonej w N. i umarzająca postępowanie w I instancji W podstawie prawnej powołano przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że po ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 maja 2005 r sygn.akt SA/Rz 774/03 Wójt Gminy zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i J. Ś. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1588 położonej w N. wyjaśniając, że inwestorzy spełnili wymagania ustawowe do uwzględnienia ich wniosku.
W odwołaniu do Wojewody odwołująca G. Marszałek nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji i podniosła, że nie wyraża zgody na usytuowanie budynku z otworami okiennymi w granicy drogi dojazdowej. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy w oparciu o dowody zawarte w aktach administracyjnych sprawy stwierdził, że nadbudowa została wykonana przez inwestorów przed wydaniem zaskarżonej decyzji odwołaniem, zatem brak było podstaw prawnych do wydania pozwolenia budowlanego. Pouczono jednocześnie inwestorów o właściwym trybie do legalizacji tej budowy.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w tym stanie faktycznym sprawy postępowanie o pozwolenie na budowę stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. i J. Ś. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy i przyznali, że sporny obiekt budowlany inwestorzy użytkują od 19 marca 2003 roku, został on wybudowany zgodnie z pozwoleniem budowlanym wydanym przez Wójta Gminy N. decyzją z dnia [...] marca 2002 roku, na które to zamierzenie inwestycyjne skarżący nie wyrażali i w dalszym ciągu nie wyrażają zgody.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn całkowicie odmiennych niż zostało w niej podniesione.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.
Kontrola zgodności z prawem decyzji przebiega w pewnej kolejności i punktem wyjścia jest w pierwszej kolejności badanie czy zaskarżony akt nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zwalnia Sąd od udzielenia odpowiedzi na zarzuty podniesione w skardze.
Sąd rozpoznając skargę dopatrzył się w działaniach organów obu instancji naruszeń prawa o których mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Charakter tych naruszeń uzasadnia rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym w oparciu o art. 119 § 1 i 120 P.p.s.a.
Stwierdzić należy, że organy obu stancji prawidłowo proceodwały w przedmiocie udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ zwana dalej ustawą. A jeżeli tak to zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 wymienionej ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Wójt Gminy pismem z dnia 25 lutego 2005 roku zawiadomił o wszczęciu postępowania władających nieruchomościami sąsiednimi w stosunku do tych, na których planowana była inwestycja - uznając ich za strony postępowania. Wśród tych osób znajdował się również E. B. - władający działką nr 1589 wpisaną do Kw [...].
W konsekwencji uznania E. B. za stronę postępowania kierowano do niego całość korespondencji związanej z toczącym się postępowaniem, w tym decyzje obu instancji, które to akty są przedmiotem skargi.
W toku postępowania sądowego Sąd uzyskał informację, że E. B. zmarł w 18 grudnia 2002 roku. Informacja ta znalazła potwierdzenie w nadesłanym przez Urząd Stanu Cywilnego w N. skróconym odpisie aktu zgonu. Rozstrzygniecie o sytuacji prawnej osoby, która zmarła przed wszczęciem postępowania uznać należy za rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji z podstawy prawnej przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
W takim stanie faktycznym sprawy Sąd zobowiązany jest do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.s.a.
Wskazane wyżej rażące naruszenie prawa w decyzjach obu instancji z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. obligował Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego oraz zwalnia Sąd do odniesienia się do treści i zarzutów skargi.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje wsparcie w art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.