Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) po rozpoznaniu zażalenia J.Ba. na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. z dnia [...] maja 2011r. nr [...] uzgadniającego pozytywnie projekt decyzji Wójta Gminy Ż. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa pawilonu handlowo – gastronomicznego o część handlową na działce nr 644/15 położoną w S." dla J. i P. W., działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
J.B. wraz z zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 58 k.p.a. We wniosku podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy Ż. o warunkach zabudowy z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. W dniu 29 września uzyskał informację o wydaniu postanowienia przez Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. z dnia [...] maja 2011r. W dacie wydania postanowienia nie był uczestnikiem postępowania w skutek wadliwych działań organu i został pozbawiony możliwości skutecznego i terminowego wniesienia środka zaskarżenia.
W zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: rozbudowa pawilonu handlowo – gastronomicznego o część handlową na działce nr 644/15 położoną w S. W uzasadnieniu podał, że planowana inwestycja narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem rozbudowa jak i budowa zjazdu publicznego do obsługi komunikacyjnej nie spełnia warunku pkt 1 ust. 1 art. 61 w zakresie intensywności wykorzystania terenu, gdyż na sąsiadujących działkach są domy mieszkalne. Intensywność wykorzystania domów mieszkalnych różni się od wykorzystania budynku o funkcji handlowo-gastronomicznej ze względu na uciążliwości. Zarządca drogi dokonując uzgodnienia winien kierować się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Projektowany zjazd ma powstać w sąsiedztwie dwóch skrzyżowań, co znacznie obniży bezpieczeństwo, bowiem ruch samochodowy będzie generowany obiektem handlowym. Postanowienie narusza też art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera lakoniczne uzasadnienie tak prawne jak i faktyczne.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO wskazując na treść art. 134 k.p.a. podało, że niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych. Przypadkiem niedopuszczalności o charakterze przedmiotowym jest sytuacja, gdy na dany akt administracyjny nie służy środek zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżono postanowienie wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwana dalej ustawą. W dniu 17 lipca 2010r. uległ zmianie przepis art. 53 ust. 5 ustawy, który stanowi, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane.
Skoro zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi, to nie przysługuje ono innym stronom postępowania. Nowelizacji dokonano ustawą z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675) i jako obowiązująca w dniu orzekania przez SKO musiała zostać uwzględniona.
W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego postanowienia Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...] maja 2011r. nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 53 ust. 5 ustawy, gdyż postanowienie organu pierwszej instancji zawierało pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia. Takie wadliwe pouczenie stanowi wydanie postanowienia bez ważnej podstawy prawnej i należy rozważyć, czy postanowienie organu pierwszej instancji nie jest dotknięte wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Strona nie może ponosić skutków błędnego pouczenia o środku zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).
Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Poddawszy takiej kontroli zaskarżone postanowienie Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W kontrolowanej sprawie organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Do przyczyn przedmiotowych należy zaliczyć między innymi przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji (postanowienia) w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia środka zaskarżenia przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka, albo też wniesienie zażalenia przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej zwana ustawą. Natomiast art. 70 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675) zmienił treść ust. 5 art. 53 ustawy, a zmiana ta weszła w życie 17 lipca 2010r. Nowa treść art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie dwóch tygodni od doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane.
Przywołany przepis jednoznacznie określił, że jedynie zażalenie przysługuje inwestorowi. Błędne pouczenie zawarte w postanowieniu wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy lub inwestycji celu publicznego, nie zmienia normy ustawowej, która prawo wniesienia zażalenia przyznała wyłącznie inwestorowi. Zatem skarżący, który nie jest równocześnie inwestorem nie ma legitymacji do wniesienia zażalenia.
Wyżej przestawiony stan faktyczny i prawny sprawy jednoznacznie wskazują na zasadność podjętego postanowienia o niedopuszczalności zażalenia (patrz wyrok NSA z 30 marca 2011r. sygn. akt II OSK 29/11 LEX nr 992535). Powyższe stwierdzenie dowodzi, że zarzuty skargi są nieuzasadnione i nie mogły z tej przyczyny być uwzględnione.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.