Uzasadnienie
Opisanym w sentencji postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. sp. komandytowa, utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie dotyczącej zmiany stanu wody na gruncie związanej z nadsypaniem ziemi i niwelacją terenu na działce nr 2968 obręb nr 5 miasto [...] ze szkodą dla działek nr 2967 i 2969 obręb nr 5 miasto [...] w kwocie 2952,00 złotych.
We wniesionej skardze spółka zawarła skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego Burmistrza Miasta [...] dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku spółka wskazała, że wykonanie obowiązków nałożonych zaskarżonym postanowieniem spowoduje po jej stronie szkodę w postaci konieczności poniesienia wydatków, w sytuacji, gdy brak było jakichkolwiek podstaw do nałożenia na nią tych obowiązków. Spółka podniosła, że skutki w postaci szkody w jej majątku będą trudne do odwrócenia, bowiem będzie zmuszona prowadzić odrębne postępowanie w celu ich odzyskania. W ocenie skarżącej wstrzymaniu wykonalności postanowienia nie sprzeciwia się również interes publiczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania danego aktu, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niego wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być postanowienie wydane w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ono wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Postanowieniem tym zobowiązano bowiem skarżącą do uiszczenia ustalonych w nim kosztów postępowania, a obowiązek ten stosownie do art. 265 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: "K.p.a.") podlega egzekucji i wydane w tym przedmiocie postanowienie jest ostateczne. Niemniej na podstawie przedstawionej przez wnioskodawcę argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania postanowienia ustalającego koszty postępowania. We wniosku nie zawarto bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia co do sytuacji majątkowej Spółki i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania w stosunku do niej ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie uprawdopodobniono również, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia, które dotyczy ustalenia kosztów postępowania w kwocie 2952,00 złotych, mogło w przypadku Spółki spowodować skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto poza informacją odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS nie przedstawiono żadnych danych lub dokumentów odnoszących się do aktualnej sytuacji finansowej skarżącej, które pozwoliłyby zweryfikować, czy rzeczywiście nie jest ona w stanie uiścić nałożonych kosztów postępowania.
Końcowo wyjaśnić należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonego postanowienia nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jego wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności postanowienia na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.