Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 lutego 2015 r. P. N. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego [...] /dalej: Dyrektor ZK/ o udzielenie pisemnej informacji /w ramach informacji publicznej/ zawierającej zestawienie wszystkich osadzonych zatrudnionych odpłatnie w ZK [...] w latach 2013, 2014 i 2015, z wyszczególnieniem imion, nazwisk oraz dat i kwot przekazywanych im ze środków publicznych.
W udzielonej pismem z dnia 17 lutego 2015 r. odpowiedzi Dyrektor ZK wskazał, że na wynagrodzenie osadzonych w ilości 23 osób w 2013 r. wydatkowano 170 636,65 zł, w 2014 r. 207 816,25 zł (25 osób) i w 2015 r. 19 290,84 zł (18 osób). Jednocześnie poinformował, że w pozostałej części wniosek rozpatrzył negatywnie z uwagi na ochronę danych osobowych oraz fakt, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), "prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego", a sporządzenie zestawień jest informacją przetworzoną.
W skardze z dnia 18 lutego 2015 r. P. N. zakwestionował odmowę udzielenia mu przez Dyrektora ZK informacji publicznej wskazując, że uniemożliwia to weryfikację, czy odbiorcami środków publicznych są faktycznie osadzeni.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skierowanej do P. N. odpowiedzi, udzielonej w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2013 r. w sprawie sposób załatwiania wniosków, skarg, i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl § 2 tego artykułu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach, zaś na podstawie art. 4 P.p.s.a, rozstrzygają spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach w nim wskazanych.
Objętego skargą pisma Dyrektora ZK nie można zakwalifikować jako dotyczącego którejkolwiek kategorii rozstrzygnięć (spraw) objętych opisanymi regulacjami, w szczególności art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., co wyklucza drogę postępowania przez Sądem. Dyspozycja tego artykułu wskazuje, że akt lub czynność podlegająca kontroli sądu administracyjnego musi być z zakresu administracji publicznej oraz dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jak wskazano w odpowiedzi na skargę, odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona w trybie powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2013 r. /zgodnie z jego § 9 ust. 1 i 3, organ właściwy do załatwienia wniosku, skargi lub prośby jest obwiązany zawiadomić pisemnie wnoszącego o sposobie ich załatwienia, a jeżeli nie przychylił się do skargi, pouczyć wnoszącego o możliwości złożenia skargi na sposób jej załatwienia do właściwego organu, którym na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 w stosunku do dyrektora zakładu karnego jest dyrektor okręgowy Służby Więziennej/.
Ubocznie należy wskazać, że gdyby nawet zaskarżone pismo Dyrektora ZK z dnia 17 lutego 2015 r. zakwalifikować jako decyzję (uznając spełnienie minimalnych dla tego aktu wymagań formalnych), to i tak nie mogłaby ona stanowić przedmiotu skutecznie wniesionej skargi. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Od pisma tego, traktowanego jako decyzja, skarżący powinien wnieść zatem odwołanie do organu wyższego stopnia, od zachowania którego to wymogu nie zwalnia brak pouczenia w tym zakresie. W przypadku przyjęcia, że dotyczy ono odmowy udostępnienia informacji publicznej, zastosowanie znalazłby przepis art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), zgodnie z którym o_dmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1), do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a _@POCZ@__odwołanie rozpoznaje się w terminie 14 dni (ust. 2 pkt 1).
Skoro skarżący nie wykorzystał przysługujących mu środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej "decyzji", nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Skutkuje to niedopuszczalnością jej merytorycznego rozpoznania, gdyż stanowiłoby to naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.