Uzasadnienie
SA/Rz 2355/01
Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nakazującej R. F. przedłożyć do 30 października 2001 r. projekt dokończenia robót remontowych budynku mieszkalnego położonego na działce nr 13 w R. przy ulicy U. [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Jako podstawę prawną powołano przepis art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126/ oraz art. 104 K.p.a.
Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie samodzielnie prowadzonych przez R. F. prac w istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr 13 przy ulicy U. [...] w R. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót remontowych, a organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. utrzymał ją w mocy.
Decyzja ta została zaskarżona do NSA i wyrokiem z dnia 21 lutego 2001 r. w sprawie sygn. akt SA/Rz 1204/00 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz wszystkie wydane w tej sprawie decyzje poprzez art. 29 ustawy o NSA.
W uzasadnieniu wyroku podniesiono wątpliwości co do przyjętej przez organy obu instancji kwalifikacji robót budowlanych realizowanych przez inwestora. Sąd nakazał wyjaśnienie kwestii czy istotnie mamy do czynienia z remontem, czy też obiekt poddany został odbudowie polegającej na wybudowaniu uprzednio rozebranego budynku.
Zdaniem NSA wyjaśnienie tych kwestii jest elementem podstawowym albowiem warunkuje możliwość zastosowania przepisów art. 50 i 51 bądź art. 48 prawa budowlanego.
Organ prowadząc ponownie postępowanie wyznaczył rozprawę administracyjną w dniu 12 czerwca 2001 r. przy udziale zainteresowanych stron. Przeprowadzono również dowód z oględzin przedmiotowego budynku i zeznań świadków. Z zeznań świadków jednoznacznie wynika, że przed rozpoczęciem robót przez inwestora stał w tym samym miejscu parterowy budynek mieszkalny ze strychem. Posadowiony był na betonowych fundamentach, a ściany fundamentowe wykonane były z cegły.
Budynek posiadał drewniane ściany wewnętrzne i zewnętrzne oraz drewnianą więźbę dachową.
Część ściany frontowej budynku /elewacja południowo-zachodnia/ od strony ulicy U. do drzwi wejściowych do budynku była przeszklona /drewniane kratki wypełnione szkłem/ - określone przez świadków jako weranda. Przeszklenie było wykonane powyżej posadzki pomieszczeń na wysokości pozostałych w budynku okien, a jego wysokość zbieżna z wysokością okien. Ta drewniana ściana zewnętrzna z przeszkleniem została zastąpiona przez ścianę murowaną z otworem okiennym. Istniejąca uprzednio drewniana ściana pomiędzy pokojem, a werandą została obecnie rozebrana.
Przed drzwiami wejściowymi do budynku istniał podest ze schodkami wejściowymi z trzech stron.
Lokalizacja ścian wewnętrznych nie uległa zmianie. Zastosowano poprzedni układ i funkcję pomieszczeń. Do poszczególnych pomieszczeń wchodziło się z sini. Pomiędzy strychem, a parterem istniał drewniany strop. Jak wynika z zeznań świadków wielkość i wysokość budynku nie uległa zmianie. Analizując zdjęcia załączone do akt poprzednio rozpoznawanej sprawy nie można podzielić wnoszonych przez skarżącego uwag odnośnie wprowadzonych zmian w budynku w wyniku przeprowadzonych robót remontowych, dotyczących w szczególności wysokości budynku i kształtu niżby dachowej. Nie stwierdzono również podniesienia ścian fundamentowych.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowy budynek został najpierw rozebrany, a następnie odbudowany.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji E. Z. naprowadził, że cechą remontu jest jego prowadzenie w trakcie bieżącej eksploatacji.
Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując na okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W skardze do NSA E. Z. nie wskazuje nowych dowodów, które potwierdzałyby jego tezę o braku na pewnym etapie ścian, dachu, stropu. Skarżący wskazuje również na sprawę przyłącza gazu. Załącza również kilka zdjęć mających potwierdzić, że budynek inwestorki został odbudowany, a nie poddany remontowi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a załączona dokumentacja fotograficzna nic nie wnosi do sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej /§ 1/. Kontrola ta wykonywana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/.
Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawa prawną /§ 1/.
Zaś uwzględnić skargę może tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa w stopniu określonym przez przepis art. 145 § 1 K.p.a.
Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do kwalifikacji robót budowlanych wykonywanych przez inwestora.
Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Rzeszowie w sprawie sygn. akt SA/Rz 1204/00 w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2001 r. wskazał, iż organy prowadząc ponownie postępowanie uwzględnią zarzuty skarżącego, iż nowo powstały obiekt wybudowany został na fragmencie starych fundamentów, które nadbudowano w znacznej części podwyższając ich wysokość i dobudowując nowe ściany fundamentów, a budynek wyposażono w całkowicie nowe ściany wewnętrzne i dwa kominy, których budynek poprzedni nie posiadał. Z uzasadnienia cyt. wyroku wynika, że "rzecz zatem w tym czy w tym konkretnym wypadku roboty te były wykonane w istniejącym obiekcie, czy też obiekt ten najpierw został rozebrany, a następnie odtworzony w nowym kształcie, a następnie wzbogacony o takie elementy "których poprzedni był pozbawiony".
W dniu 12 czerwca 2001 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem zainteresowanych stron.
Podczas rozprawy dokonano oględzin przedmiotowego budynku oraz przeprowadzono dowód z zeznań świadków. Dopuszczono również jako dowód zdjęcia wykonane przez skarżącego, a znajdujące się w aktach sprawy SA/Rz 1204/00.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że roboty budowlane prowadzone były w istniejącym budynku i polegały one na etapowej wymianie konstrukcyjnych elementów budynku z drewnianych na murowane z zachowaniem dotychczasowej formy i kształtu budynku. Jedynymi elementami, o które został on wzbogacony jest część jednego z kominów /od stropu nad parterem wyprowadzona ponad dach/ dwa okna w połaci dachowej, dwie lukarny dachowe oraz daszek nad wejściem. Lecz te wszystkie elementy wykonano w okresie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Ustalenia powyższe oparto o zeznania świadków i stron postępowania oraz dokumentację zdjęciową zalegającą w aktach sprawy. Uwidocznione są wymienione elementy konstrukcyjne ścian zewnętrznych i pozostała ze starego budynku więźba dachowa.
Również wniosek skarżącego E. Z. z dnia 12 sierpnia 1999 r., z którego wynika, że "w chwili obecnej trwa remont starego drewnianego budynku na działce nr 1224 w R. potwierdza, iż prowadzone roboty budowlane mają charakter remontu.
Zatem organ prowadząc ponownie postępowanie wykonał wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2001 r. w sprawie sygn. akt SA/Rz 1204/00.
Wszechstronnie przeprowadzone ponownie postępowanie dowodowe pozwoliło organom przyjąć, iż prowadzone przez R. F. roboty budowlane mają charakter remontu. "Istotą remontu jest wykonanie prac przywracających pierwotny stan techniczny i użytkowy" - patrz: wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r. SA/Łd 772/97.
Przepis art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414/ będący tzw. "słowniczkiem" w pkt 8-ym definiuje pojęcie remontu: "należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym".
W świetle przedstawionych wyżej ustaleń bezspornym taje się fakt, że roboty budowlane prowadzone w przedmiotowym budynku mieszkalnym przez inwestora – R. F. - mieszczą się w definicji pojęcia remontu z art. 3 pkt 8 prawa budowlanego.
Zgodnie ze wskazaniami uzasadnienia wyroku NSA z dnia 21 lutego 2001 r. jednoznacznie ustalono, iż przedmiotowy budynek nie został rozebrany, a następnie na jego miejscu wzniesiony nowy odpowiadający kształcie i rozmiarami budynkowi poprzedniemu.
Zatem na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.