Uzasadnienie
S. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku wyżej wymienionej w sprawie przywrócenia stosunków wodnych w obrębie działek nr 680 i nr 683/1 położonych w miejscowości L. W związku z brakami skargi wezwano składającą ją do ich usunięcia poprzez przedłożenie dwóch egzemplarzy odpisów skargi oraz uiszczenie kwoty 300 zł tytułem wpisu w sprawie. Zaznaczono jednocześnie, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje konieczność odrzucenia skargi.
Wezwanie to doręczone zostało S. G. dnia 2 kwietnia 2013 r.
Do dnia 9 kwietnia 2013 r. skarżąca nie nadesłała żądanych dwóch odpisów jej skargi, jak też nie opłaciła jej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Należy zatem dołączyć do niej odpowiednią ilość jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania w myśl art. 47 § 1 P.p.s.a. Niedokonanie tej czynności, mimo wezwania w tym zakresie, skutkuje koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Nadto, stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, zaś pismem takim, wedle § 2 tego artykułu, jest m. in. skarga.
Sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu – art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze brzmienie powołanych przepisów należy stwierdzić, że skardze S. G. nie można nadać dalszego biegu. Skarżąca nie opłaciła jej bowiem, jak też nie przedłożyła dwóch egzemplarzy jej odpisów, mimo, że do dokonania powyższych czynności była wzywana. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wezwanie takie doręczone zostało S. G. dnia 2 kwietnia 2013 r. w drodze przyjęcia fikcji prawnej doręczenia, na co zezwala art. 73 P.p.s.a. Stosownie do jego treści, gdy doręczenie nie jest możliwe w sposób właściwy bądź zastępczy tj. w trybie przewidzianym w art. 65-72 P.p.s.a., wówczas pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, zawiadamiając jednocześnie o tym fakcie i o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia tego zawiadomienia. Jeśli pismo nie zostanie odebrane we wskazanym siedmiodniowym terminie, pozostawia się wówczas powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. W świetle art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, w którym pismo złożone było w placówce pocztowej.
W związku z nieobecnością S. G. w miejscu zamieszkania w dniu 18 marca 2013 r. pracownik placówki pocztowej zostawił w drzwiach mieszkania adresatki zawiadomienie, o którym mowa w art. 73 § 2 P.p.s.a. W związku z brakiem odebrania przesyłki sądowej w terminie siedmiu dni, doręczyciel w dniu 26 marca 2013 r. pozostawił ponowne zawiadomienie. Wobec faktu, iż obiór przedmiotowej przesyłki nie nastąpił do dnia 2 kwietnia 2013 r., następnego dnia tj. 3 kwietnia 2012 r. przesyłka ta została zwrócona nadawcy.
W takiej sytuacji należy przyjąć, że skuteczne doręczenie skarżącej wezwania do usunięcia braków skargi miało miejsce w dniu 2 kwietnia 2013 r. Do dnia 9 kwietnia 2013 r. S. G. nie opłaciła złożonej skargi, jak też nie przedłożyła dwóch jej odpisów.
Dlatego też należało odrzucić niniejszą skargę na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 47 P.p.s.a.