Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Spółka zawarła skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie podniosła, że wykonanie decyzji może sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w stosunku do Spółki prowadzonych jest 513 postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, a szacowana kwota ewentualnie nałożonych kar pieniężnych wyniesie 5 124 000 zł. Okoliczność ta, mając na uwadze osiągnięty w 2014 r. zysk w wysokości 409 068,50 zł, w ocenie skarżącej uzasadnia zgłoszony wniosek zwłaszcza, że regulację zawartą w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) należy w realiach sprawy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach.
Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Decyzja nakładająca na Spółkę karę 12 000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Posiada zatem atrybut wykonalności i nadaje się do wstrzymania. Spółka nie uprawdopodobniła jednak, że jej wykonanie może spowodować dla niej skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Skoncentrowała się wyłącznie na zabiegach matematycznych mających na celu zobrazowanie łącznej wartości kar, jakie mogą zostać jej wymierzone w toku prowadzonych z jej udziałem postępowań. Nie jest jednak wiadome ile kar pieniężnych zostało już na Spółkę nałożonych, a ile z wyszczególnionych 513 postępowań nie zostało jeszcze zakończonych. Nie jest również wiadome, czy i ile nałożonych kar pieniężnych zostało przez skarżącą uiszczonych, a zatem czy wykonanie zaskarżonej decyzji może istotnie spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki po stronie wnioskodawcy. Zwłaszcza że jak Spółka sama wskazała, w 2014 r. wypracowała zysk rzędu 409 068 zł i kwota ta z cała pewnością umożliwia wykonanie zaskarżonej decyzji bez zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa.
Spółka nie wykazała, ani też nie uprawdopodobniła, że poprzez zapłatę kwoty 12 000 zł utraci płynność finansową, a jej sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może np. stać się niewypłacalna. Nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej takiej kwoty przed zakończeniem postępowania sądowego. Ponadto do czasu faktycznego zakończenia prowadzonych względem Spółki postępowań decyzjami administracyjnymi, nie sposób mówić o potencjalnie realnej szkodzie z tytułu konieczności uiszczenia kwoty ponad 5 milionów złotych z tytułu kar pieniężnych, których na dzień złożenia wniosku jeszcze nie nałożono.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.