Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał spółce z o.o. B. – Rz. z siedzibą w B. przy ul. [...] 138 D – jako inwestorowi – dokonać rozbiórki tymczasowej stacji paliw zlokalizowanej na działce nr 1170/2 położonej w miejscowości B., gmina T., ponieważ została wybudowana samowolnie, bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu odwołania ww. spółki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i jednocześnie nakazał spółce rozbiórkę stacji kontenerowej paliw, zlokalizowanej na działce nr 1170/2 położonej w miejscowości B., gmina T., ponieważ została wybudowana samowolnie, bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. Decyzja ta została doręczona spółce B. – Rz. w dniu 8 listopada 2007 roku – zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 17 akt administracyjnych organu II Instancji.
W dniu 7 grudnia 2007 roku pełnomocnik spółki wniósł skargę na wyżej powołaną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – odcisk pieczęci datownika pocztowej jednostki nadawczej, k. 10 akt sądowych. Decyzję zaskarżono wyłącznie w części odnoszącej się do nakazu rozbiórki.
Poza zarzutami mającymi świadczyć o wadliwości decyzji, strona skarżąca wniosła o jej wstrzymanie w zaskarżonej części. Wniosek w tym zakresie został skierowany alternatywnie; w pierwszej kolejności do organu, a w razie jego nieuwzględnienia, do sądu. Jako okoliczności mające go uzasadniać wskazano, iż wykonanie decyzji w zaskarżonej części stanowiłoby realne zagrożenie wyrządzenia spółce znacznej szkody, jak również spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Eksplikując podkreślono, iż rozbiórka zbiornika zrodziłaby konieczność zaopatrywania się w paliwo u podmiotów zewnętrznych, po cenach znacznie wyższych, co skutkowałoby wzrostem kosztów działalności spółki o około 30 %.
Postanowieniem z [...] stycznia 2008 roku, nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Motywując swoje rozstrzygnięcie wyjaśnił, iż podlegający rozbiórce obiekt został wzniesiony z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych dotyczących budowy i sytuowania obiektów o takim charakterze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Mając całość przedstawionych powyżej okoliczności na uwadze Sąd stwierdził, iż wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia obowiązku polegającego na dokonaniu rozbiórki stacji kontenerowej paliw. Niewątpliwe obowiązek taki jest wykonalny i podlega wykonaniu dobrowolnie, bądź też w wyniku zastosowania przewidzianych prawem środków przymusu. Wykonanie obowiązku rozbiórki wiąże się po pierwsze, z określonym, niemałym nakładem finansowym, a po drugie, z poważnymi trudnościami w przywróceniu stanu sprzed jego realizacji w razie uwzględnienia skargi. W sytuacji takiej z obrotu prawnego zostaje bowiem wyeliminowany indywidualny akt administracyjny będący podstawą jego wykonania, co równoznaczne będzie ze stwierdzeniem, iż nałożono go z naruszeniem prawa. Kolejnym argumentem uzasadniającym pozytywne rozpatrzenie wniosku jest powołana przez skarżącą spółkę okoliczność, że w razie rozbiórki przedmiotowego kontenera znacznie wzrosną koszty jej działalności albowiem będzie ona zmuszona do zaopatrywania się w paliwo u podmiotów zewnętrznych.
Reasumując Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie zachodzą wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności i z tych przyczyn realizacja obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją winna zostać wstrzymana do czasu zakończenia sądowej kontroli tego aktu.
Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.