Uzasadnienie
Skarżący G. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (tj. zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) oraz o ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu w osobie wykonującej zawód radcy prawnego. Wniosek, o którym mowa złożono do zakończonej przed WSA sprawy o sygn. akt II SA/Rz 244/12, a dotyczącej kontroli decyzji Wojewody [...] w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej została opisana w druku urzędowym PPF. Z treści tego dokumentów wynika, że wnioskodawca prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje także małoletniego syna G. Skarżący wynajmuje lokal mieszkalny o pow. 48 m². Nie posiada nieruchomości rolnych, przedmiotów wartościowych oraz zasobów pieniężnych. Podstawą jego utrzymania jest dochód w wysokości 1156 zł miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku podniesiono także, że czynsz za mieszkanie wynosi 311 zł, energia elektryczna - 60 zł, telefon – 35 zł, alimenty na rzecz syna - 150 zł, woda - 35 zł, leki, środki dezynfekujące oraz koszty dojazdów do lekarzy ok. 250 zł miesięcznie. Strona podniosła, że posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności ortopedycznej.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony skarżącej obejmuje zarówno instytucję zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych strony zawiera żądanie bezprzedmiotowe, gdyż strona skarżąc akt administracyjny z zakresu bezrobocia korzysta z ustawowego zwolnienia od opłat i wydatków sądowych. To zwolnienie wynika dla strony z treści art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 270; zwana dalej P.p.s.a.). Z treści tej normy wynika, że skarżący w sprawach dotyczących bezrobocia zwolnieni są od kosztów sądowych z mocy prawa.
Nie jest natomiast bezprzedmiotowy wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Ze względu na ustalone granice wniosku o prawo pomocy, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów wynagrodzenia radcowskiego, nie jest możliwe z uwagi na brak dostatecznych środków majątkowych. Podstawy materialno - prawne wniosku o prawo pomocy w zakresie częściowym zawarto w treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Na mocy tej regulacji, prawo pomocy w zakresie częściowym otrzyma osoba fizyczna gdy wykaże, że pokrycie kosztów postępowania sądowego (np. wynagrodzenie radcowskie) spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania koniecznego rodziny.
Według rozpoznającego wniosek, przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja majątkowa i rodzinna odpowiada prawdzie rzeczywistej. Składające się na ten stan okoliczności dotyczące majątku i życia udowodniają brak realnych możliwości podołania kosztom wynagrodzenia, jakie zwykli pobierać radcowie prawni. Można być pewnym, że dochody określone w miesięcznej wysokości ok. 1156 zł nie dają szans, aby utrzymać istniejące podstawy i tak bardzo niskiego poziomu życia i jednocześnie pokryć wynagrodzenie fachowego pełnomocnika, zwłaszcza przy przedstawionej przez stronę skali wydatków o charakterze koniecznym, na które składają się koszty utrzymania małoletniego syna. Kwota dochodów skarżącego nie przekracza kwoty brutto wynagrodzenia minimalnego.
Skarżący nie posiada nieruchomości czy innych zasobów majątkowych dających szanse gospodarczego wykorzystania, a tym samym osiągnięcia dochodu. Dlatego wydatki poniesione w związku z udziałem w procesie sądowym właściwie uniemożliwiałyby dokonanie zakupu niezbędnych dla egzystowania dóbr i usług. Pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika, pozbawiłoby wnioskującego stosunkowo znacznej części środków pieniężnych, jakie muszą zostać przeznaczone na jego konieczne utrzymanie. Działanie przed sądem bez pomocy fachowego pełnomocnika byłoby znacznie utrudnione skoro strona posiada stopień niepełnosprawności i nie wykonuje zawodu prawniczego, uprawniającego do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Z przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy działając w oparciu o art. 239 pkt 1 lit. b, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.