Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 247/13
Wnioskiem złożonym na urzędowym druku PPF, L. E. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz na ustanowieniu z urzędu adwokata. Wniosek o prawo pomocy został złożony do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 247/13 dotyczącej skargi na decyzję SKO o umorzeniu postępowania administracyjnego.
Zgłoszone żądanie zostało uzasadnione następującymi okolicznościami: strona jest w podeszłym wieku gdyż liczy 71 lat. Wnioskodawczyni otrzymuje, co miesiąc dochody z emerytury w wysokości 902,36 zł brutto (775,15 zł netto). L. E. jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności. Posiada majątek w postaci domu o powierzchni 42 m², mieszkania o powierzchni 20,5m ², nieruchomość rolną – 20a oraz połowę budynku mieszkalno-gospdoarczego o powierzchni 34,5 m². Wysokość obowiązkowych opłat w skali miesiąca wynosi 307 zł, zaś wydatki na leki pochłaniają miesięcznie 229 zł.
Stwierdzono, co następuje:
Ponieważ skarżąca ubiega się o ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych, to powinna wykazać zaistnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na ta postać prawa pomocy może liczyć strona, która wykaże nie posiada jakiegokolwiek majątku zdatnego do pokrycia kosztów postępowania sądowo - administracyjnego. W ten sposób warunki uzyskania prawa pomocy w zakresie całkowitym nakreśla treść art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.). Koszty, o których mowa wyżej składają się z opłat i wydatków sądowych oraz z wynagrodzenia, jakie zwykli pobierać fachowi pełnomocnicy z tytułu reprezentowania strony przed WSA.
Analiza znajdującego się w aktach sprawy formularza PPF, pozwala z przekonaniem uznać, że sytuacja majątkowa i osobista strony powoduje konieczność przyznania najszerszej postaci prawa pomocy. Nie można nie zgodzić się z twierdzeniem, że wydatki wnioskodawczyni w całości pochłaniają skromne jak na potrzeby gospodarstwa domowego dochody. Dochód stały skarżącej nie przekracza wynagrodzenia minimalnego, jakie ustalono na rok 2013 r. U wnioskodawczyni nie stwierdzono zarówno zasobów pieniężnych jak i przedmiotów wartościowych. Strona nie posiada również majątku zdatnego do powiększenia dochodów. Jest oczywistym, że stan jej zdrowia oraz wiek uniemożliwia podjęcia dodatkowego płatnego zatrudnienia. L. E. cierpi na poważne a przez to wymagające nakładów pieniężnych schorzenia. Z uwagi na bardzo skromne miesięczne dochody, wymienionej nie jest stać na zakup opału, lekarstw czy odzieży. Poziom jej aktualnego życia odpowiada poziomowi utrzymania koniecznego.
Należy też zwrócić uwagę, że rodzina skarżącej zamieszkująca w tym samym domu co wnioskodawczyni, także żyje na skraju minimum socjalnego. Dlatego też w przedstawionych okolicznościach majątkowych i osobistych wnoszącej o prawo pomocy zostały wypełnione przesłanki prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Powyższe ustalenia nakazują pozytywnie, w kontekście art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ocenić sytuację majątkową oraz rodzinną L. E. Procesowe podstawy tego rozstrzygnięcia znajdują także wsparcie w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.