Uzasadnienie
R. S. w treści skargi na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, który podtrzymał w złożonym następnie urzędowym formularzu PPF.
Wg udzielonych informacji, od 7 lat przebywa w Zakładzie Karnym. Nie posiada żadnego majątku ani dochodów. Jest zobowiązany do płacenia alimentów na 3 dzieci w wysokości 900 zł. miesięcznie; jego zadłużenie z tego tytułu przekracza 100 tys. zł. Inne zobowiązania to 40 tys. zł.
Rozpoznając powyższy wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego wiąże się z przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, co w przypadku osoby fizycznej związane jest z wymogiem wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Decydują o tym przede wszystkim możliwości finansowe osoby wnioskującej, a jak wynika z udzielonych informacji, skarżący nie posiada żadnych. Związane jest to z długoletnim odbywaniem kary pozbawienia wolności i brakiem możliwości zarobkowania, o czym przekonuje brak możliwości wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci i narastające w związku z tym wobec niego zadłużenie. Nie dysponuje także żadnymi zasobami finansowymi ani składnikami majątkowymi przynoszącymi dochód lub które po ewentualnym spieniężeniu mogłyby stanowić źródło pokrycia kosztów związanych z jego udziałem w sprawie. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zakresie poniesienia kosztów postępowania może liczyć na wsparcie ze strony innych osób.
W/w okoliczności pozwalają stwierdzić, że R. S. nie jest w stanie własnym staraniem opłacić związanych ze sprawą kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z wyboru. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących stronie postępowania uprawnień. Skoro zatem złożony wniosek i zawarte w nim oświadczenie nie nasuwają wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym, wykazując spełnienie ustawowego kryterium do przyznania całkowitego prawa pomocy, uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do wniosku skarżącego (jedynym wyznacznikiem w tym zakresie jest kryterium ekonomiczne, które wnioskodawca spełnia).
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.