Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej: "KWP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji (dalej: "KPP" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie o następującym przebiegu:
W dniu [...] listopada 2018 r. G.O. (dalej: "skarżący"), zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami ustawowymi. Skarżący uzasadniając zgłoszone żądanie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2018 r. K 7/15, oraz fakt zwolnienia z dniem [...] maja 2016 r. ze służby w Policji, przy 81 dniach niewykorzystanego urlopu.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zwrócił skarżącemu podanie w części dotyczącej zaległych odsetek od należności w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Z kolei decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Zdaniem organów obydwu instancji, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w następstwie którego nastąpiła utrata w mocy części art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.), nie przyznało samo w sobie uprawnień byłym policjantom do ekwiwalentu w innej wysokości niż obliczonego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wyrok ten spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji tj. wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy.
W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która uniemożliwia organom ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Brak w ustawie o Policji przepisu wprowadzającego mechanizm naliczania ekwiwalentu w wysokości odpowiadającej regulacjom konstytucyjnym powoduje, że aktualnie nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji w opisywanej sprawie.
Organ odwoławczy podkreślił dodatkowo, że z dniem 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610), modyfikująca treść art. 115a ustawy o Policji. Niemniej zastosowanie wskazanej regulacji w znowelizowanym brzmieniu uzależniono a mocy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. daty zwolnienia ze służby, określonej na 6 listopada 2018 r. W opisywanej sprawie skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2016 r., wobec czego zastosowanie znajdują przepisy art. 115a w brzmieniu obowiązującym poprzednio. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, G.O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ora o zobowiązanie organu do wypłaty zaległego wyrównania.
Zdaniem skarżącego, istniejący stan prawny pozwala na prawidłowe wyliczenie ekwiwalentu w oparciu o definicję, którą Trybunał Konstytucyjny wyinterpretował z przepisów art. 66 ust. 2 Konstytucji oraz art. 115a ustawy o Policji. Niedopuszczalne jest ograniczenie zasady "wzruszalności" aktów stosowania prawa wynikającej z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie regulacji ustawowych, gdyż takie działania godzą w konstytucyjną zasadę pastwa prawa. Tym bardziej, że przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie. Zdaniem skarżącego, ustawa o szczególnych rozwiązaniach nie może pozbawić świadczenia, którego strona ma prawo dochodzić w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Stosownie do przytoczonej regulacji, sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.
Sądowi z urzędu wiadome jest, że postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. II SA/Bk 866/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po dniu 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. jest zgodny z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi na decyzję KWP o odmowie wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, zależeć będzie od rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego dotyczącego nowelizacji art. 115a ustawy o Policji, w zakresie wyłączającym stosowanie wskazanej regulacji w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po dniu 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r.
Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.