Uzasadnienie
II SA/Rz 252/14
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi L. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO) z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] wydana w przedmiocie zajęcia bez wymaganego pozwolenia pasa drogowego. Powyższa decyzja zawierała pouczenie o prawie do jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA), za pośrednictwem SKO, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zalegającego w aktach sprawy, decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 grudnia 2013 r.
W dniu 30 stycznia 2014 r. L. W. nadał w urzędzie pocztowym skargę na wymienioną wyżej decyzję SKO z dnia [...] listopada 2013 r. (skierowaną do WSA za pośrednictwem SKO).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, jako wniesioną po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.
Jak zostało ustalone, skarżący w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem I instancji ustanowił pełnomocnika – adwokata W. C. Pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do działania w imieniu mocodawcy w sprawie nr [...] przed wszystkimi instancjami. W dokumencie pełnomocnictwa jako adres kancelarii adwokackiej wskazano [...] (karta 58 akt administracyjnych nr [...]).
Zaskarżona decyzja została wysłana na adres wskazany w pełnomocnictwie i została odebrana przez adwokat M. K. w dniu 30 grudnia 2013 r. Zatem ostatnim dniem na wniesienie skargi był dzień 29 stycznia 2014 r. (środa). Skarżący nadał zaś skargę w dniu 30 stycznia 2014 r., a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu przewidzianego na jej wniesienie. Wypada podnieść, iż skarżący nie zawarł w niej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ponadto skarga nie została osobiście podpisana, jednakże brak ten nie miał wpływu na dopuszczalność skargi.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.