Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę D. D. i uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] o pozbawieniu wymienionej statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 października 2014 r. na okres 120 dni.
Odpis powyższego orzeczenia doręczony został skarżącej w dniu 6 sierpnia 2015 r.
W dniu 18 sierpnia 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) D. D. złożyła w tut. Sądzie wniosek o uzupełnienie powołanego na wstępie wyroku poprzez zamieszczenie w nim rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Podniosła, że w skardze zawarła wniosek o zasądzenie tych kosztów, jednak Sąd nie orzekł w tym przedmiocie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona jest uprawniona do zgłoszenia w terminie 14 dni, jeśli wyrok podlega doręczeniu z urzędu, wniosku o jego uzupełnienie. Żądanie to może jednakże dotyczyć tylko dwóch wyszczególnionych w powołanym przepisie sytuacji. Mianowicie przedmiotowy wniosek można złożyć, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi albo też nie zmieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które winien był wedle przepisów ustawy zamieścić z urzędu. W tym drugim przypadku chodzi np. o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, o ile oczywiście stosowny wniosek w tym zakresie (a więc o zasądzenie tych kosztów) strona zgłosiła w terminie wynikającym z art. 210 § 1 P.p.s.a. (tj. przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia) oraz jeśli zapadłe orzeczenie uwzględnia skargę (art. 209 P.p.s.a.).
W myśl art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Definicję tego rodzaju kosztów zawiera art. 205 § 1 P.p.s.a. stanowiący, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
W niniejszej sprawie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania D. D. złożyła w skardze, tym samym został dotrzymany termin wskazany w powołanym wyżej art. 210 § 1 P.p.s.a. Poza tym, wyrok z dnia 21 lipca 2015 r. uwzględnił skargę D. D. Pomimo powyższego, brak było jednak podstaw do zamieszczania przez Sąd z urzędu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sytuacji, gdy nie zostały one faktycznie poniesione przez stronę. W myśl bowiem art. 239 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub też przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zainicjowana zaś skargą D. D. sprawa dotyczy kwestii pozbawienia wymienionej statusu bezrobotnego.
Tym samym, skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wprawdzie uiściła ona błędnie tytułem wpisu od skargi kwotę 100 zł, jednak o jej zwrocie zarządzono odrębnie (zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 2 września 2015 r.)
Skoro więc D. D. korzysta w niniejszej sprawie z przyznanego jej na mocy ustawy – P.p.s.a. zwolnienia od kosztów sądowych, a jednocześnie do dnia zamknięcia rozprawy nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających poniesione przez nią koszty, o których mowa w art. 205 § 1 P.p.s.a., brak było podstaw do zamieszczania w wyroku z dnia 21 lipca 2015 r. rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, a w konsekwencji bezzasadny jest wniosek strony o uzupełnienie w tym zakresie.
O powyższym orzeczono na podstawie art. 157 § 1, § 2 w zw. z art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 210 § 1 P.p.s.a.