Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 października 2008 r. o sygn. akt II SA/Rz 263/08, referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) przyznał K. Z. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Wyznaczony przez Radę i umocowany przez skarżącą adwokat A. W., w piśmie dnia 19 grudnia 2008 r., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. II SA/Rz 253/08 o odrzuceniu skargi K. Z.. Należy nadmienić, iż w treści wniosku zostało zawarte oświadczenie pełnomocnika o tym, iż pomoc prawna nie została opłacona ani w całości ani w części przez stronę. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się dowód uiszczenia opłaty skarbowej z tytułu udzielenia pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Stwierdzono, co następuje:
Wyznaczony przez Radę i umocowany przez stronę adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwana P.p.s.a.).
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej zwane rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości.
Stosownie do treści przepisu § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stawki minimalne, o których mowa w powołanej wyżej regulacji określa natomiast § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Stawki te stanowią podstawę zasądzenia opłaty ponoszonej przez Skarb Państwa na rzecz adwokata ustanowionego przez sąd lub referendarza sądowego.
W niniejszej sprawie stawka minimalna z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Podana kwota wynika z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Adwokat nie prowadził niniejszej sprawy przed WSA gdyż został ustanowiony i umocowany przez stronę po wydaniu postanowienia kończącego postępowanie. Dlatego do pełnomocnika powinno mieć zastosowanie 75% stawki minimalnej, obowiązującej w postępowaniu przed WSA. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Praca adwokata polegała w niniejszej sprawie na zapoznaniu się z orzeczeniem kończącym postępowanie przed WSA i sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Należy dodać, iż przedmiotowa opinia została należycie przez pełnomocnika uzasadniona. Biorąc to pod uwagę referendarz sądowy WSA przyznaje adwokatowi A. W. od Skarbu Państwa kwotę 180 zł., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Opłata ta podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 22% ustalonej kwoty wynagrodzenia. Ponadto adwokat udokumentował poniesienie wydatku niezbędnego w postaci uiszczenia opłaty skarbowej z tytułu udzielenia przez stronę pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W ten sposób koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały ustalone na łączną kwotę 236,6 zł.