Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Leśnej Wspólnoty Gruntowej w L. kwestionująca działalność Starosty K. polegającą na dokonaniu niewłaściwego zapisu w wypisie rejestru gruntów działki nr 1806 – jednostka rejestrowa [...] – poprzez umieszczenie w rubryce właściciel adnotacji: "NIEUSTALONY Udział: 1/1".
Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2010 roku Sąd wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania przedmiotu skargi. Sąd zwrócił uwagę, że na dzień wniesienia skargi, nie została rozpatrzona sprawa z wniosku Leśnej Wspólnoty Gruntowej w L. z dnia 24 marca 2009 roku o wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów, poprzez wykazanie wnioskującego jako właściciela działki nr 1806 o pow. 43,75 ha, położonej we wsi L. Decyzja w tym przedmiocie została wydana, po wniesieniu skargi, w dniu 29 grudnia 2009 roku. Doręczono ją stronie skarżącej w dniu 31 grudnia 2009 roku. Z tych przyczyn należało jednoznacznie określić, czy strona skarżąca zarzuca Staroście K. bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków, czy też kwestionuje wydane przez ten organ w tym przedmiocie rozstrzygniecie.
W odpowiedzi, pismem z dnia 16 lutego 2010 roku strona skarżąca jednoznacznie podała, że skarży decyzję Starosty K. z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wniesienie skargi na decyzję Starosty K. z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] jest niedopuszczalne. Jest to decyzja organu I instancji i warunkiem poddania jej sądowej kontroli jest uprzednie wyczerpanie administracyjnego toku instancji. O możliwości wniesienia od niej odwołania strona skarżąca została poinformowana w sposób prawidłowy, co więcej, jak wynika z oświadczenia zwartego w piśmie z dnia 14 stycznia 2010 roku, z uprawnienia tego skorzystała.
Na marginesie Sąd zauważa, że kwestionowana decyzja została wydana w dniu 29 grudnia 2009 roku, a więc już po wniesieniu skargi do Sądu, co również przesądza o jej niedopuszczalności.
Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.