Uzasadnienie
R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] o odmowie wymeldowania R. S. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ul. P. [...] w M. i równocześnie orzekającą o wymeldowaniu wyżej wymienionego z powyższego miejsca pobytu.
Ze względu na fakt, iż skarga nie była opłacona, jak też zawierała brak formalny, wezwano skarżącego do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego oraz do przedłożenia 1 odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. W wezwaniu wskazano termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do jego treści.
Doręczenie wskazanego wezwania jego adresatowi nastąpiło w dniu 29 marca 2010r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie jego odbioru.
Termin do uzupełnienia wymienionych wyżej braków skargi upłynął względem R. S. dnia 6 kwietnia 2010r. (z uwagi na brzmienie art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej następnie P.p.s.a., który nakazuje przesunięcie ostatniego dnia terminu przypadającego na dzień wolny od pracy na następny dzień, tj. w niniejszym przypadku z 5 na 6 kwietnia 2010r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu.
W świetle art. 47 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., do skargi należy dołączyć stosowną ilość jej odpisów, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku skargi jest konieczność jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż skardze R. S. nie można nadać dalszego biegu. Nie przedłożono bowiem jednego jej odpisu, mimo, iż składający ją otrzymał wezwanie w powyższym przedmiocie, wskazujące tak termin, jak też rygor mający zastosowanie w przypadku jego niewykonania. W tym miejscu Sąd zaznacza, iż wzywając skarżącego do usunięcia braku fiskalnego skargi omyłkowo wskazano błędną datę i błędny numer decyzji stanowiącej jej przedmiot. Pomyłka w tym zakresie nie może stanowić jednakże o konieczności nadania niniejszej skardze dalszego biegu, bowiem nie został uzupełniony jej brak w postaci nieprzedstawienia jednego jej odpisu, co stanowi zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, wystarczającą przyczynę odrzucenia skargi.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 47 i art. 57 § 1 P.p.s.a.