Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga [...] sp z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...], wydaną w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), organ uwzględnił skargę uchylając zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. Decyzja ta nie została zaskarżona przez żadną ze stron a termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 30 maja 2008 r. – pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 13 czerwca 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 54 § 3 tej ustawy daje organowi, którego decyzja została zaskarżona, prawo do samokontroli swego rozstrzygnięcia i w rezultacie - do uwzględnienia skargi w całości, do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wskutek uchylenia przez organ zaskarżonej decyzji postępowanie staje się bezprzedmiotowe.
Wyeliminowanie tej decyzji przez organ sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, mimo, że sprawa w sensie materialnoprawnym dalej istnieje. Sprawa nie staje się więc bezprzedmiotowa, natomiast bezprzedmiotowe staje się postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonej decyzji. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. uznaje zaś za przesłankę umorzenia postępowania sądowego bezprzedmiotowość tego postępowania. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2005 r., I GSK 156/2005, LexPolonica nr 380889).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.