Uzasadnienie
J.Ł., za pośrednictwem Starosty J. w J., w dniu [..] marca 2010 r. wniósł to tut. Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [..] stycznia 2009r., nr [...], w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków o obrębie nr [...] S.Ż., jednostce ewidencyjnej N.Ż. nr [...]. Skarga ta omyłkowo została przesłana przez Starostę do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R., który następnie w dniu [..] marca 2011 r. przesłał ją do tut. Sądu.
Z treści skargi wynika, że skarżący nie zgadza się ze zmianami, jakie wprowadzono do ewidencji gruntów i budynków w związku z przeprowadzoną aktualizacją danych zawartych w ewidencji. Domaga się przywrócenia poprzedniej kwalifikacji swojej działki, ponieważ obecnie określona zwiększa obciążenia podatkowe Jako podstawę nieważności wskazał przepis art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Wiedzą o dokonanych zmianach w ewidencji pozyskał z treści decyzji w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skargę jako niedopuszczalną Sąd odrzucił.
Analiza treści skargi w połączeniu z analizą nadesłanych przez Starostę J. akt administracyjnych związanych z przeprowadzoną w latach 2008-2009 aktualizacją klasyfikacji użytków terenów zabudowanych obejmującej obszar jednostki ewidencyjnej N.Ż. obręb S.Ż. wskazuje, że skarżący nie brał udziału w przeprowadzonym postępowaniu. O wszczęciu postępowania i podejmowanych czynnościach ogłaszano. Postępowanie wszczęto z urzędu dla aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencyjnym. Toczyło się ono w trybie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2005, nr 240, poz. 2027, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2001, nr 38, poz.454) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. 1956, nr 19, poz. 97, ze zm.). Na jego skutek dokonano aktualizacji zmian w operacie ewidencyjnym, w tym w zakresie działki ewidencyjnej, co do której skarżący powołuje się na prawo sukcesji generalnej.
Kontrola sądowoadministracyjna działalności administracji publicznej toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002, nr 153, poz.1269, ze zm.). Działalność sądów administracyjnych, poza nielicznymi wyjątkami, polega na kontrolowaniu prawidłowości działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 52 §1 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z treścią §2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 51 §3 p.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 §4 p.p.s.a.).
Skarżący tymczasem domaga się stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Starosty J. z pominięciem postępowania administracyjnego. Droga taka jest niedopuszczalna. Powołując się na przepis art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071, z późn.zm.) skarżący powinien w pierwszej kolejności podanie z takim żądaniem złożyć do właściwego organu administracji publicznej. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, że właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ administracji publicznej.
Natomiast zgodnie z art. 157 §1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Organem wyższego stopnia, w rozumieniu art. 157 §1 k.p.a., jest względem Starosty J., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. Regulacja ta zawarta została w przepisie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 §2 k.p.a.). Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 §3). Dopiero w następstwie wyczerpania trybu określonego powyżej skarżący nabywa uprawnienia do skierowania żądania przeprowadzenia kontroli działań organów administracji publicznej przez sąd administracyjny.
Brak wyczerpania trybu wyżej opisanego stanowi o niedopuszczalności skargi. Zgodnie z przepisem art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w punktach od 1 do 5 tego przepisu. Okolicznością taką jest brak wyczerpania trybu, w tym przypadek, kiedy postępowanie administracyjne nie zostało w ogóle wszczęte.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę odrzucił orzekając na podstawie art. 58 §1 pkt 6) p.p.s.a. w zw. z art. 52 §1 i §2 p.p.s.a.
Sąd nie wzywał skarżącego o uzupełnienie braków skargi z uwagi na zaistnienie przesłanek do jej odrzucenia, które możliwe było bez przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Sposób wniesienia skargi powoduje, że na obecnym etapie postępowania brak jest drugiej strony procesu, gdyż skarga nie została skierowana przeciwko działaniu lub bezczynności organu administracji publicznej.