Uzasadnienie
W dniu 26 marca 2008 roku do Urzędu Miasta wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarga R. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2008 roku, nr [...], którą odmówiono mu uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, do jakiego w jego ocenie doszło wskutek podjęcia uchwały z dnia [...] listopada 2007 roku, nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działanie Dyrektora Gimnazjum Nr [...] w J. Skarżący podał, iż nie zgadza się z zaprezentowanym przez Radę poglądem, jakoby uchwała w przedmiocie rozpatrzenia skargi z działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zmian., powoływana dalej w skrócie jako k.p.a.) nie podlegała kontroli sądowo-administracyjnej.
Skarżący zarzucił również, iż stanowisko, w myśl którego dopuszczalne jest powoływanie się na fakt ukarania karą dyscyplinarną, która uległa zatarciu, w nawiązaniu do okoliczności występujących jeszcze zanim do niego doszło, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. 2006 r. Nr 97 poz. 674 ze zmian.).
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie, alternatywnie o oddalenie. Motywując pierwszy z wniosków podała, iż zaskarżona uchwała została podjęta w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia skargi z działu VIII k.p.a., co w myśl utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych przesądza o niedopuszczalności jej sądowej kontroli. Odnośnie oddalenia skargi organ powołał argumenty, które w jego ocenie wskazują na jej bezzasadność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Z powołanych unormowań wynika iż, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został – stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji – w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Jak wynika z jej art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Należy zatem wskazać, iż sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W niniejszym postępowaniu skarżący domaga się zweryfikowania legalności uchwały podjętej w sprawie wniesionej, w trybie działu VIII k.p.a., skargi na działalność swojego pracodawcy – Dyrektora Gimnazjum nr [...] w J. W orzecznictwie ugruntowane jest już stanowisko, iż uchwała Rady Gminy w przedmiocie wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. skargi powszechnej jest w istocie zawiadomieniem o sposobie jej załatwienia. Nie stanowi ona rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej jako u.s.g.) i z tych przyczyn nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego – post. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2004 roku, sygn. akt IV SA 1992/03 (publ. Wielomodułowy, elektroniczny system informacji prawnej Lex Polonica Maxima CD), niepublikowane postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2668/2000.
Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych uchwał organów samorządu terytorialnego w przedmiocie rozpoznania skarg wniesionych w trybie działu VIII kpa ma ten skutek, że wniesioną w tym przedmiocie skargę należy uznać za niedopuszczalną i w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić.
Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że przedmiotem skargi w trybie art. 101 u.s.g. może być tylko uchwała rozstrzygająca sprawę administracyjną, co do meritum, a nie uchwała odmawiająca uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, która ma wyłącznie charakter formalny. Oznacza to, że nawet gdyby przyjąć pogląd o dopuszczalności zaskarżenia uchwały podjętej w trybie działu VIII k.p.a., to i tak zakwestionowana skargą uchwała, nie mogłaby być przedmiotem sądowej kontroli.
Na podstawie art. 6 P.p.s.a. Sąd poucza, iż kwestia ustalenia, czy skarżący był poddawany mobbingowi może być przedmiotem postępowania karnego odnośnie popełnienia przestępstwa z działu XXVIII ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. 1997 r., Nr 88, poz. 553, ze zm.). Ponadto – zgodnie z art. 943 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. 1998 r., Nr 21, poz. 94, ze zm.) – pracownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Właściwy w tym zakresie będzie Sąd Okręgowy – Sąd Pracy.
Uwzględniając powyższe kwestie Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.