Uzasadnienie
W dniu 20 lutego 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga E. G. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 8 grudnia 2022 roku nr SKO.409.RÓ.3383.1099.2022 w przedmiocie odmowy wypłaty dodatku węglowego.
Wraz z pismem z dnia 2 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu nadesłało odpis decyzji z dnia 2 lutego 2023 r. nr SKO.409.RÓ.306.99.2023, w której organ w ramach autokontroli: uwzględnił skargę w całości, uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 8 grudnia 2022 roku nr SKO.409.RÓ.3383.1099.2022 (pkt I decyzji); na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) uchylił decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącej prawa do dodatku węglowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (pkt II decyzji).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienionych w pkt 1 i 2.
Sąd wyjaśnia, że do takich podstaw umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego należy zaliczyć sytuację, kiedy organ II instancji, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji w postępowaniu autokontrolnym organu, brak jest przedmiotu zaskarżenia, a tym samym przedmiotu kontroli sądowej.
W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu po wniesieniu skargi przez skarżącą, w ramach autokontroli uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia 8 grudnia 2022 roku nr SKO.409.RÓ.3383.1099.2022.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.