Uzasadnienie
Uzasadnienie
postanowienia z dnia 24.01.2007 r.
Kwestia związana z niedopuszczalnością skargi Z. O. wymaga chronologicznego przedstawienia wydanych decyzji w sprawie uregulowania stosunków wodnych na gruncie.
W postępowaniu zwyczajnym były wydane dwie decyzje, a to:
- 1) Wójta Gminy [...] z dnia [...].12.2004 r., Nr [...] /k. 35 akt adm. I instancji/ - odmawiająca uregulowania stosunków wodnych na działce nr 251 – stanowiącej własność J. B., położonej w L.,
- 2) Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2005 r., Nr [...]– utrzymująca w mocy decyzję Wójta, określoną w pkt 1 /wydana na skutek odwołania Z. O./.
Decyzja ta jest prawomocna /nie była zaskarżona do sądu administracyjnego/.
Na wniosek Z. O. z dnia 20.04.2005 r. /wpłynął do Wójta Gminy [...] w dniu 9.06.2005 r./ było wszczęte postępowanie wznowieniowe od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2005 r., określonej w pkt 2.
W sprawie wznowieniowej zapadły n/w decyzje:
- a) Wójta Gminy [...] z dnia [...].07.2005 r., Nr [...]– odmawiająca na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wznowienia postępowania w sprawie uregulowania stosunków wodnych na działce nr 251, stanowiącej własność J. B. /k. 43 akt adm. I instancji/.
- b) na skutek odwołania Z. O., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].09.2005 r., Nr [...] uchyliło decyzję Wójta z dnia [...].07.2005 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
W motywach tej decyzji podkreślono, że stosownie do art. 150 § 1 k.p.a., organem właściwym w sprawach wznowieniowych jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Decyzja w ostatniej instancji była wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze /z dnia [...].02.2005 r./, zatem Wójt Gminy [...] nie był właściwy do prowadzenia postępowania wznowieniowego.
Omawiana decyzja SKO z dnia [...].09.2005 r. jest prawomocna.
W związku z powyższym, przedmiotową sprawę wznowieniową zaczął prowadzić organ właściwy, czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Postanowieniem z dnia [...].11.2005 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie uregulowania stosunków wodnych na działce nr 251, stanowiącej własność J. B. Następnie decyzją z dnia [...].12.2005 r., Nr [...], wskazane Kolegium na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 § 1 k.p.a. – odmówiło uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...].02.2005 r., Nr [...], wydanej w postępowaniu zwyczajnym.
Pod uzasadnieniem decyzji z dnia [...].12.2005 r. zamieszczono następujące pouczenie: "Strony mogą zaskarżyć niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skargę określającą naruszenie prawa lub interesu prawnego wnosi się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, [...], ul. [...]".
Z. O. dostosowała się do wskazanego pouczenia i wniosła na decyzję Kolegium z dnia [...].12.2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem w/w organu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2005 r., Nr [...] jest decyzją wydaną w pierwszej instancji.
Art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, nazwanej dalej skrótem p.p.s.a., stanowi że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Od decyzji z dnia 19.02.2005 r. przysługiwał stronom środek odwoławczy w postaci wniosku do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak stanowi art. 127 § 3 k.p.a.
Oznacza to równocześnie, ze pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...]12.2005 r. było błędne.
Błędne pouczenie zawarte w decyzji może stanowić w tym przypadku podstawę do złożenia przez stronę wniosku do Kolegium o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wniosek taki powinien być złożony wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu /art. 58 § 2 k.p.a./.
Skoro w sprawie nie został wyczerpany środek zaskarżenia o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 § 2 – p.p.s.a., zatem skarga była niedopuszczalna i z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 p.p.s.a. – Sąd skargę odrzucił.
W punkcie II postanowienia Sąd zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł. Przepis art. 232 § 1 pkt 1 litera a – p.p.s.a., nie ma w tej sprawie zastosowania, bo związany był ściśle z art. 98 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm./. Wskazany przepis przejściowy odnosił się do spraw, w których skargi w okresie 1.01.2004 r. – 31.12.2005 r. mogły być również wnoszone bezpośrednio do wojewódzkich sądów administracyjnych /zob. Małgorzata Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Kantor Wydawniczy Zakamycze, 2005 r., str. 568-569/.