Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 19 września 2014 r. P. sp. z o.o. z/s w [...] (Spółka), zwróciła się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego (piasku i żwiru) ze złoża "[...]" położonego w obrębie części działki nr 181/5 w [...], tj. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W piśmie z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...], Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawy środowiskowej), warunków realizacji wskazanego wyżej przedsięwzięcia.
Opisanym w sentencji postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 7 ustawy środowiskowej oraz art. 106 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego (piasku i żwiru) ze złoża [...], położonego w obrębie części działki nr 181/5 w [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P. sp. z o.o. – działająca za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika – r.pr. AS, wniosła stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca podniosła, że sporne postanowienie zostało wydane na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, skutkiem czego było naruszenie przepisów § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 w zw. z § 3 ust. 4 pkyt 1 i 2 uchwały nr XLVIII/998/14 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowej wykładni przepisów ww. uchwały i stwierdzenie niedopuszczalności realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na negatywny wynik oceny oddziaływania na środowisko pomimo, że ocena ta jest w toku, a organem właściwym w sprawie określenia tej oceny w formie decyzji administracyjnej jest Wójt Gminy [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania – o oddalenie skargi. Organ podniósł, że co do zasady skargę można wnieść po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia, a w opisywanej sprawie skarżącej przysługiwać będzie prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...]. Stosownie zaś do art. 77 ust. 7 ustawy środowiskowej, do uzgodnień i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Okoliczności te zdaniem organu powodują, że wniesioną skargę uznać należy za niedopuszczalną, konsekwencją czego winno być jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst (Ppsa), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas skarga podlega odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).
Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa). Ponadto kontroli sadu administracyjnego podlegają postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skargę Spółki uznać należało za niedopuszczalną.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że na postanowienie o uzgodnieniu przez RDOŚ warunków realizacji przedsięwzięcia, wydane w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, stronie nie przysługuje zażalenie. Stanowi o tym wprost art. 77 ust 7 tej ustawy, w myśl którego do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 3, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 106 § 5 k.p.a., zgodnie z którym zajęcie stanowiska przez inny organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Z powyższego względu postanowienie wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej nie stanowi również postanowienia kończącego postępowanie lub załatwiającego sprawę co do istoty. Postanowienie powyższe ma potencjalne znaczenie merytoryczne i wpływa na treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 80 w zw. z art. 71 ustawy środowiskowej, jednak nie oznacza to, że rozstrzyga sprawę co do istoty, nawet w części.
Jest ono bowiem postanowieniem o charakterze uzgodnieniowym, a zatem wydanym w postępowaniu ściśle związanym z postępowaniem prowadzonym przez inny organ, które w świetle obowiązujących przepisów zostaje zakończone poprzez wydanie decyzji przy uwzględnieniu wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ww. ustawy (art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 104 § 2 k.p.a.). Postanowienie to nie jest zatem postanowieniem, które w myśl art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa może być przedmiotem samoistnego zaskarżenia do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 365/14, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2013 r. II SA/Ol 1145/13, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r. IV SA/Wa 1694/09). Z oczywistych względów zaskarżonego postanowienia nie sposób również zakwalifikować jako postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.
Wobec opisanych wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 i 3 Ppsa, odrzucił skargę jako niedopuszczalną z tego powodu, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Tego rodzaju postanowienie może być co najwyżej przedmiotem weryfikacji w ramach kontroli legalności decyzji, o której mowa w art. 80 w zw. z art. 71 ustawy środowiskowej.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.