Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 297/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nakazu przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji sanitarnej.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. referendarz sądowy tut. Sądu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którego w osobie D. F. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka (ORA) w [...] (pismo z dnia 16 lutego 2017 r.). Zgodnie z informacją Dziekana ORA w [....], pismo powyższe doręczone zostało wyznaczonej pełnomocnik dnia 28 lutego 2017 r.
W dniu 10 marca 2017 r. do tut. Sądu wpłynęła sporządzona przez adwokat D. F. opinia w sprawie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej wyroku. Jednocześnie wymieniona pełnomocnik wniosła o przyznanie jej kosztów udzielonej stronie z urzędu pomocy prawnej, nieopłaconej ani w całości ani w części.
Wniosek pełnomocnik skarżącego podlega uwzględnieniu wobec brzmienia art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że wyznaczony w ramach prawa pomocy pełnomocnik strony otrzymuje wynagrodzenie zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), zwane dalej "rozporządzeniem z 2015 r.". Powyższe związane jest z brzmieniem § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714).
Przepis ten stanowi mianowicie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie w sprawie niniejszej zainicjowała skarga strony z dnia 29 lutego 2016 r.
Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia. Bardzo istotna jest treść § 4 ust. 1 tego aktu, wedle którego opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W świetle z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia, możliwe jest ustalenie opłaty wyższej niż wyżej wskazana, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej, co następuje z uwzględnieniem w szczególności stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata i wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r., opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W rozdziale 4 rozporządzenia z 2015 r. zawarty jest § 21 ust. 1 określający opłaty maksymalne w sprawach przed sądami administracyjnymi. Zgodnie więc z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b cytowanego aktu, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przewidziana jest opłata - 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji (tak właśnie w sprawie niniejszej), to przewidziana jest opłata wynosząca 75 % tej opłaty, nie mniej jednak niż 240 zł. Opłatą maksymalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie (tzn. takiej, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna i która nie dotyczy skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) jest kwota 480 zł.
Biorąc zatem pod uwagę wyżej wskazane okoliczności sprawy, jak też powołane unormowania prawne przyznano adwokat D. F. tytułem udzielonej stronie skarżącej pomocy prawnej (która zgodnie z oświadczeniem pełnomocnik nie została ani w całości ani w części opłacona) kwotę 221,40 zł, na którą składa się opłata wynosząca 180 zł oraz obliczona od niej wartość podatku od towarów i usług tj. 41,40 zł.
Podstawę niniejszego postanowienia stanowi art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 22 rozporządzenia z 2016 r. i w zw. z § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b rozporządzenia z 2015 r.