Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia R. K. (dalej w skrócie: "skarżący") statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych
Odpis powyższej decyzji został doręczony skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2019 r.
W dniu 28 lutego 2020 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, że została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, wskazał jednak na swoją chorobę oraz prowadzoną korespondencję z Kancelariami Prezydenta RP oraz Prezesa Rady Ministrów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego została doręczona skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2019 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 16 maja 2019 r. Natomiast skarżący nadał skargę w dniu 28 lutego 2020 r.
Sąd stwierdza więc, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Okoliczność ta w świetle przytoczonych wyżej regulacji, obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Naruszenie terminu do wniesienia skargi prowadzi bowiem do jej odrzucenia niezależnie od przyczyn, które spowodowały wspomniane naruszenie.
Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.